كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٥٨١

گل

نشايد كرد بيعت با شب‌انديش * نشايد شد مطيعِ كافر گل

به گلشن پيش خار هرزه هرگز * نگردد خم سَرِ مِهر افسر گل

نبندد عهد با آتش سرشتان * رَوَد بر باد اگر خاكستر گل

بِناگه چرخِ چرخ از چرخش افتاد * جهان شد سرخ ، در چشم تَرِ گل

نماز عاشقى را بست قامت * سَرِ سجادهء خون رهبر گل

فرو پيچيد از طوفان وحشت * غبارى قيرگون در سنگر گل

غروب غربت گُل بود و بلبل * شب بيداد و فصل پَرپَر گل

زِرِه از لالهء دل كرد بر تن * به دشت داغ ، خون برزيگر گل

چنان خورشيد بال و پر درآورد * به زير تير و خنجر ، پيكر گل

ز بس زوبين فرو باريد گردون * به خون آغشته شد ، بال و پر گل

ز سنگ فتنه چون آئينه صبح * مُشجّر شد تنِ سيمين برِ گل

چو ماهى در ميان قُلزُم خون * شناور شد وجود اطهر گل

ز جَذر و مد دريا شد معطر * فضاى عالم از عطر تَرِ گل

زمين سرشار از خون خدا شد * چو خنجر بوسه زد بر حنجر گل

شبى تاريك بود و شب نژادى * بريد انگشت و بُرد انگشتر گل

خزان شد گلشن و باد خزانى * حرير پيرهن بُرد از برِ گل

نهان در شط خون شد مهر و چون ماه * عَلَم شد بر فراز نِى سَرِ گل

اسير عشق جانان همچو بلبل * برون شد داغدار از معبر گل

ز دشت عشق تا شام بلا رفت * پى خونخواهى گل ، خواهر گل

الا پروانهء شمعِ شريعت * الا اى پير و پيغمبرِ گل

ز نو تاريخ گل تكرار گرديد * شد ايران كربلاى ديگر گل

به لعل پير پيروز جماران * شكوفا شد پيام رهبر گل

حماسه‌ساز عاشورا به پا خيز * مَهِل بر خاك افتد مِغفَرِ گل

به ميدان شرف با تير تكبير * بگير از دشمن گل ، كيفر گل

ز نو « هيهاتَ مِنّا الذلة » گل كرد * ز خونِ جارىِ روشنگر گل