كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٥٣٣

غم غربت

شمّه‌اى از درد دلت بازگو * نكته‌اى از نقطهء آغاز گو

قومِ به حج رفته چو بازآمدند * بر سر نعشت به نماز آمدند

قومِ به حج رفته تو را كشته‌اند * پنجه به خوناب تو آغشته‌اند

سامريان ، شعبده بازى مىكنند * نفىِ رسولان حجازى كنند

مشعر حق ! عزم منا كرده‌اى * كعبهء شش گوشه بنا كرده‌اى

تير ، تنت را به مصاف آمده است * تيغ ، سرت را به طواف آمده‌ست

چيست شفابخش دل ريش ما * مرهم زخم و غم و تشويش ما

چيست به جز ياد گل روى تو * سجده به محراب دو ابروى تو

بر سرِ نى ، زلف رها كرده‌اى * با جگر شيعه چها كرده‌اى ؟ !

باز كه هنگامه برانگيختى * بر جگر شيعه نمك ريختى

كو كفنى تا كه بپوشم تنت * تا گيرم دامنهء دامنت

حجّ تو هر چند كه تأخير داشت * لكن هفتاد و دو تكبير داشت

آرى هفتاد و دو لبّيك گو * عزم وضو كرده به خون گلو

اينان هفتاد و دو قربانىاند * كز اثر بادهء تو ، فانىاند

همنفسان ! حجّ حسينى كنيد * پيروى از راه خمينى كنيد

حجّ حسينى ، سفرى سرخ بود * احرامش ، بال و پرى سرخ بود

حجّ حسينى ، سفر كربلاست * نيّت آن غربت و رنج و بلاست

* * *

جنگ ! كجايى ؟ كه دلم تنگ توست * رقص جنون تشنهء آهنگ توست

جنگ ! كجايى ؟ كه دلم خون شده‌ست * زادهء ليلاى تو ، مجنون شده‌ست

حيف ! كه فصل تو فراموش شد * نالهء جانسوز تو ، خاموش شد

فصل تو ، فصل دل و آواز بود * فصل رها گشتن و پرواز بود

ذهن من و خاطرهء خاك‌ْريز * موشك و خمپاره و جنگ و گريز

خاطرهء خنده ، كمين و كمين * تشنگى و سفرهء ميدان مين . . .