كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٥٣١

غم غربت

حُبّ تو ، اقامهء نمازست * ذكر تو هماره دلنوازست

اى ناز تو بهترين سرآغاز * چشمى به نياز ما بينداز

يك چشمه نگر نماز ما را * پركن قدح نياز ما را

چشم تو شرابخانهء ماست * اين مستى و مى بهانهء ماست

از روز ازل نيازمنديم * بر جام لب تو آزمنديم

اى لعل تو گوهر تبسّم * بگشاى لب از سر تبسّم

اى راهنماى رهنوردان * ما را خس و خار ره مگردان

سوگند تو را به لن ترانى * كاين قافله را ز خود مرانى

تيريم كه بسته بر كمانيم * لطفى ، كه به چلّه درنمانيم

لنگيم ، فتاده در تَف طور * وز لخطهء ديدن تو مسرور

گفتيم كه : شعلهء شجر كو ؟ * گفتى كه : گدازهء جگر كو ؟

آن كس كه ز خود عبور دارد * آيينه به شمع طور دارد

ماييم غريب و غرق درديم * دنبال تو در كجا بگرديم ؟

در رهگذر اميد و بيميم * در حسرت يك تپش نسيميم

اى زمزمهء نسيم برخيز * ما را به هواى خود برانگيز

اى رايحهء تو روح‌پرور * موج نفس تو ، نوح‌پرور

ماييم و هزار موج سركش * دريا دريا خروش و آتش

ما شعلهء پيچ و تاب داريم * كز داغ تو التهاب داريم

اين شعله ، هجوم نالهء ماست * آبىست كه در پيالهء ماست

روزى كه به ما پياله دادى * تعليم فغان و ناله دادى

جايى كه به ما نواله كردى * ما را به غمت حواله كردى . . .

غم غربت

غم غربت

زهرهء منظومهء زهرا ، حسين * كشتهء افتاده به صحرا ، حسين

دست صبا زلف تو را شانه كرد * بر سر نى خندهء مستانه كرد