كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٤٩٤

5

3

3

مىكنم ياد از برادر او * آن‌كه بودى به جان برابر او

رايت افراز : حضرت عباس * كه همى بود يار و ياور او

از پىِ آب رفت با لب خشك * تيرى آمد به ديدهء تر او

تيغ كين آختند و افكندند * مشركين دستها ز پيكر او

ناگه از تيشه ستم افتاد * بر زمين سروِ نازپرور او

در غمش سال و ماه درهمه‌جا * گفت كلثوم زار خواهر او

كُلُّ يَوم كَيَوم عاشوراء * كربلا ، كُلُّ عَرصَةِ الغَبراء

4

4

يادم از اكبر جوان آمد * كه سوى رزمگه دوان آمد

هر كه ديد آن جمال را مىگفت : * نبىِ آخرُ الزّمان آمد

تيغ بگرفت و حمله كرد و بكشت * كز عدو بانگِ الامان آمد

آه از آن دم كه از جفاى سپهر * بر سرش تيغ جان‌ستان آمد

از سرِ زين فتاد بر سر خاك * چون از آن زخم ناتوان آمد

در همه عمر مادرش : ليلا * گفت ، هر جا كه در فغان آمد :

كُلُّ يَوم كَيَوم عاشوراء * كربلا ، كُلُّ عَرصَةِ الغَبراء

5

5

يادم آمد ز قاسم ناشاد * كه در آن دشت تازه شد داماد

كرد در حجله با عروس وداع * خواست از عمّ خويش اذن جهاد

رفت و از آن عدو بكشت بسى * شورشى در ميان قوم افتاد

سوى او با سنان و خنجر و تيغ * لشكر از هر كنار روى نهاد

بر زمين ناگه آمد از سرِ زين * نخل قدَّش ز تيشهء بيداد

مادر از داغ او به مدت عمر * همه‌جا گفت با دو صد فرياد :

كُلُّ يَوم كَيَوم عاشوراء * كربلا ، كُلُّ عَرصَةِ الغَبراء