كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٤٧٨

2

1

1

باد خزان وزيد به بستان مصطفى * پژمرد غنچه‌هاى گلستان مصطفى

درهم شكست قائمه عرش ايزدى * خاموش شد چراغ شبستان مصطفى

دور از بدن به دامن خاك سيه فتاد * آن سر كه بود زينت دامان مصطفى

انگشت بهر بردن انگشترى بريد * ديو دغل ز دست سليمان مصطفى

بيجاده‌گون « 1 » شد از تف « 2 » گرما و تشنگى * ياقوت و لعل و لؤلؤ و مرجان مصطفى

تا چوب كينه خورد به دندان شاه دين * از ياد شد شكستن دندان مصطفى

بوى قميص يوسف گل پيرهن وزيد * زد چاك دست غم به گريبان مصطفى

دار السلام خلد كه دار السرور بود * شد زين قضيه كلبه احزان مصطفى

يكباره آب كوثر و تسنيم و سلسبيل * خون شد ز اشك ديده گريان مصطفى

طوبى خميد و حور پريشان نمود موى * از آه سرد و حال پريشان مصطفى

در موقع « دنى فتدلى » كه شد دراز * دست خدا به بستن پيمان مصطفى

پيمانه‌اى ز خون جگر بر نهاد حق * بعد از قبول پيمان بر خوان مصطفى

يعنى : بنوش خون كه شب و روزت اين غذاست * خون خور همى كه خون تو را خونبها خدا است

2

2

چون مصطفى قدح ز كف دوست نوش كرد * اندرز پير عشق به جان بند گوش كرد

زان باده ساغرى به كف مرتضى نهاد * او را هم از شراب محبت خموش كرد

ساقىِّ كوثر از مىِ خمخانه بلا * جامى كشيد و جا به در ميفروش كرد

بوسيد دست پير دبستان عشق تا * شاگرديش به مكتب دانش سروش كرد

برداشت پرده از رخ معشوق لَم يزل * آن كِش « 3 » خداى برد و جهان پرده‌پوش كرد

با تارك شكافته در مسجد اوفتاد * آن كش محمد عربى زيب دوش كرد

( 1 ) . نوعى از ياقوت سرخ ، كهربا . ( 2 ) . حرارت و گرما . ( 3 ) . كه او را .