كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٤٧٥

برگزيده آثار عاشورايى

عشق بر دلهاى آگه مىزند * چون دم از انّى انا اللّه مىزند

آگهىِ عشق ، در بىآگهىست * در دلى سر بر زند كز خود تهىست

وحدت مطلق از آن عشق بسيط * گوهر احمد گزيد و شد محيط

آن احد شد در تجلى و ظهور * شخص احمد ، اين بود : اللّهُ نور

صادر اول بود بىواسطه * گاه مبدأ خوانيش گه رابطه

دست قدرت اوست كآمد ز آستين * آشكارا بهر خلق ماء و طين

يك هزارش نام باشد از نخست * تو ، به هر نامش كه خوانى آنِ توست

آفتاب است آن شهنشه مستقر * در ده و دو برج يزدانى اثر

خير محض و محض خيرات آن رسول * كز شناساييش مانند اين عقول

* * *

چون به ميدان شد على بن الحسين * آشكارا شد شه بدر و حنين

با جمال احمدى آن كامكار * گشت در ميدان به لشكر آشكار

مهر رويش شد فروزان از تُتُق * نورپاش آمد به سُكّان افق

ساخت گلشن عكس رويش خاك را * كرد روشن تابشش افلاك را

روى او : سرمايه شمس ضحى * موى او : پيرايه ليل سجى

آن مشعشع نور پاك ايزدى * بر روان تيره دلها مىزدى

دشمنان دين حق ماتش شدند * واله اندر نفى و اثباتش شدند

عارف سالك چنين ره طى كند * جز به كوى دوست منزل كى كند ؟

اى حسين اى آبروى خاكيان * اى پناه و ملجأ افلاكيان

اى نخستين جلوه سلطان عشق * اى ربوده گوى با چوگان عشق

از تو بر پا قبله اسلام ماند * هم ز تو از دين ايزد نام ماند

بنده ، ( عنقاى ) حزين روسياه * بر در فيض تو دارد تكيه‌گاه

از عنايت همّتش همراه ساز * جايگاه او در آن درگاه ساز « 1 »

( 1 ) . همان ، ص 300 .