كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٤٦٢

در شجاعت و شهادت حضرت ابو الفضل العباس ( عليه السلام )

سپهدار چون شرزه شير دژم * بغرّيد و گفتا به اهل ستم

كه : اى قوم ! عباس نام من است * حَرون « 1 » توسنِ « 2 » چرخ رام من است

سپهدار شاه شهيدان منم * فداى ره اوست جان و تنم

پىِ يارى آن شه تاجدار * به شمشير هندى « 3 » كنم كارزار

منم وارث مردى مرتضى * منم فارس « 4 » پهنه كربلا

همان زور خيبرشكن با من است * كرا تاب نيروى من در تن است

دم تيغ من كام نر اژدهاست « 5 » * سر نيزه‌ام افعى جانگزاست

ببينيد دست بلند مرا * پرند « 6 » و كمان و كند مرا

ازو شد به كوفى سپه كار تنگ * نه پاى گريز و نه جاى درنگ

ز پس : آتش تيغ و از پيش : آب * گسسته عنانها ، بريده ركاب

نمودند هريك به سويى فرار * تهى شد از ايشان لب رود بار

سپهبد هيون « 7 » تاخت در رود زود * شگفتا كه دريا بگنجد به رود

چو بر آب رود روان بنگريست * ز لب‌تشنگان ياد كرد و گريست

همى گفت كاى آب شيرين گوار * ز آب آفرين شاه شرمى بدار

روانى تو بر خاك و سنگ زمين * لب شتنه آلِ رسول امين

پس از تشنه‌كامان هاشم نژاد * به كامى تو را خوشگوارى مباد

نگردد دگر تشنه‌اى از تو سير * همه چشمه‌سار تو گردد كوير

چنان از عطش بود در التهاب * كه گفتى : زره در برش گردد آب

نفس چون كشيدى همى تيره دود * شدى از لبش سوى چرخ كبود

( 1 ) . اسب سركش . ( 2 ) . وحشى و رام نشدنى . ( 3 ) . شمشير هندى به خاطر جوهر و برندگى در ميدان‌هاى كارزار بهترين سلاح بوده است . ( 4 ) . مرد دليرى كه سوار بر اسب باشد ، اسب سوار . ( 5 ) . اژدهاى نر . ( 6 ) . در اين جا به معناى جوهر شمشير و شمشير جوهردار است . ( 7 ) . شتر تنومند و تندرو ، و در اينجا مطلق مركب تندرو .