كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٤٥٧

درباره حضرت مسلم بن عقيل ( عليه السلام )

يكى خوان بياراست اندر زمان * كه بودى سزاوار آن ميهمان

جز اندك نخورد آن يل بيهمال * از آن خوردنىهاى خوان نوال

وز آن پس به آسودگى در سراى * خداوند را شد ستايش سراى

* * *

مر آن نيك‌زن را يكى پور بود * كه جانش برِ ديو مزدور بود

بلالش بُدى نام و ليكن بلال * ز همناميش در جهان پرملال

برِ مادرآمد شبانگاه و گفت * كه رازت ز فرزند نتوان نهفت

درين شب تو دارى ز شبهاى پيش * شد آمد « 1 » به گنجينه خانه بيش

بدين گونه آمد شدت بهر چيست ؟ * بگو راست با من كه در خانه كيست ؟

بدان فتنه‌جو پور ، فرمود مام * كزين كار بر گو تو را چيست كام ؟

برو زين سخن دست كوتاه كن * كزين راز با تو نرانم سخن

مگر آنكه با من تو پيمان كنى * كه از هركس اين راز پنهان كنى

بسى خورد سوگند آن حيله‌ساز * كه پوشيده خواهم تو را داشت راز

به مادر چو ابرام بسيار كرد * ورا نيك زن آگاه از كار كرد

چو شب رفت و آمد سپيده فراز * به پا خاست مسلم براى نماز

سبك طوعه آورد با آب و تاب * بر مرد فرزانه جامى پرآب

به دو گفت : امشب نخفتى تو هيچ * به دل باشدت مرخيال بسيج ؟

سپهدار درج گهر برگشود * كه لختى درين شب چو خوابم ربود

بديدم جمال پيمبر به خواب * دگر حيدر و بابِ آن كامياب

دگر جعفر و حمزه تيغ‌زن * عقيل سرافراز و فرّخ حسن

مرا ز آن ميان ، شير پروردگار * به بر خواند و فرمود كاى نامدار ؟

تو مهمان مايى به خرّم بهشت * چنينت به سر پاك دلاور نوشت

يقين دانم اى مادر مهربان * همين روز گردم به مينو روان

چو اين نيك زن ز آن دلاور شنود * به رخ بر ز چشم اشك خونين گشود

( 1 ) . آمد و شد .