كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٤٥٠

برگزيده‌هايى از مقتل منظوم معراج المحّبة

سوى خرگاه شد سالار با شاه * كه بدرود آورد با لشكر آه

پس از بدرود اطفال جگرريش * طلب كردند آب از ساقى خويش

جواب ساقى لب‌تشنگان را * ندانم چون ندارم آب زبان را . . .

شه بىلشكر و سالار بىيار * روان شد سوى ميدان بهر پيكار

تو گفتى كربلا دشت حنين است * على : عباس و پيغمبر : حسين است

ز جا شد كنده آن انبوه لشكر * نه سر پيدا ز پا نه پاى از سر . . .

چو شد ميدان كين خالى ز لشكر * شه آب‌آفرين گفت اى برادر

روان شو سوى آب اى نازنين يار * براى كودكان آبى به دست آر

به سوى آب شد سقاى محشر * به رزم اندر بدى سبط پيمبر . . .

يم رحمت چو در نم شد شناور * خميده از پشت خنگ كوه پيكر

كف كافيش پر بنمود از آب * كه سازد لعل خشك از آب سيراب

به ياد تشنگان وادى غم * فراتش در نظر شد بحرى از سم

به خود مىگفت باشد از ادب دور * كه من سيراب و شه از آب مهجور

يكى خشكيده مشكى داشت با خويش * در آب افكند با امّيد و تشويش

ز جور چرخ بدرفتار كجرو * ز اشك چشم مشكش گشت مملو

چو عزم خيمه كرد آن مير صفدر * نهنگ‌آسا شناور شد تكاور

به سر سوداى وصل عشق مىيافت * عنان عشق سوى عشق مىتافت « 1 »

* * *

چو از ميدان گردون چتر خورشيد * نگون چون رايت عباس گرديد

به چترى نيلى اين زال مجدّر * كشيد از بهر ستر آل حيدر

بتول دومين ام المصائب * چو خود را ديد بىسالار و صاحب

بر ايتام برادر مادرى كرد * بناتُ النّعش را جمع‌آورى كرد

( 1 ) . همان ، ص 73 و 74 .