كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٤٤٩

برگزيده‌هايى از مقتل منظوم معراج المحّبة

بگفت اى بهترين فرزند آدم * جلال كبريايى در تو مُدغم

تمنا دارم اى سلطان پيروز * كه آل اللّه را باشم قلاوز « 1 »

بدان شهزاده شاه روز محشر * چنين فرمود كاى شبه پيمبر

برو بدرود كن اهل حرم را * كه بينى روى سلطان قِدم را

چو رخصت يافت از آن شاه ذى جود * روان شد سوى خرگه بهر بدرود . . .

شه عشاق خلاق محاسن * به كف بگرفت آن نيكومحاسن

به آه و ناله گفت اى داور من * سوى ميدان كين شد اكبر من . . .

چو تابان گشت نور رويش از دور * مخالف را روان گرديد پرشور

گمان كردند قوم كينه‌پرور * كه باشد اين مجاهد خود پيمبر . . .

بفرمود اى پرستاران ابليس * كه باشد كارتان افسون و تلبيس

منم ز اين اهل بيت برگزيده * شه عشق‌آفرين را نور ديده

بگفت و بركشيد آن تيغ را زود * برآورد از نهاد دشمنان دود

گروهى را به تيغ آن شير يزدان * همى جا داد در آتش ز ميدان

ز رزم قوم دون گرديد خسته * روان شد سوى شاه دلشكسته

بگفت اى داور بالا و پستى * كه چون حق باشى اندر ملك هستى

شد از سوز عطش وز ثقل آهن * توانايى ز جان و طاقت از تن

در آن خرگه كه بودى آب ناياب * ز خجلت شد شه آب‌آفرين آب

نگين خاتم آن سلطان سرمد * نهاد اندر دهان شبه احمد

چو آن سرچشمه جود الهى * مكيد آن خاتم ختمى پناهى

توانايى شدش بر تن دوباره * سوى ميدان كين افكند باره « 2 »

* * *

( 1 ) . به فتح اول و ضم حرف واو ، لفظى تركى است به معناى رهبر و مقدمه لشكر و قلاوزى به معناى رهبرى آمده است . در برخى از كتب اين كلمه به ضم قاف و كسر حرف واو ضبط شده ولى در اينجا به خاطر همانندى حروف كلمات قافيه بايد آن را به فتح اول و ضم حرف واو تلفظ كرد . ( 2 ) . همان ، ص 63 تا 65 .