كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٤٤٥

در عنانگيرى حضرت زينب ( س )

زن مگو خاك درش نقش جبين * زن مگو دست خدا در آستين « 1 » . . .

پس ز جان بر خواهر استقبال كرد * تا رخش بوسد الف را دال كرد

همچو جان خود در آغوشش كشيد * اين سخن آهسته در كوشش كشيد

كاى عنانگير من آيا زينبى ؟ * يا كه آه دردمندان در شبى ؟

پيش پاى شوق زنجيرى مكن * راه عشق است اين عنانگيرى مكن

با تو هستم جان خواهر همسفر * تو به پا اين راه كوبى من به سر . . .

هست بر من ناگوار و ناپسند * از تو زينب گر صدا گردد بلند

هرچه باشد تو على را دخترى * ماده شيرا كى كم از شير نرى ؟

با زبان زينبى شاه آن چه گفت * با حسينى گوش زينب مىشنفت

با حسينى لب هر آنچ او كرد راز * شه به گوش زينبى بشنيد باز

گوش عشق آرى زبان خواهد ز عشق * فهم عشق آرى بيان خواهد ز عشق

با زبان ديگر اين آواز نيست * گوش ديگر محرم اين راز نيست

اى سخنگو لحظه‌اى خاموش باش * اى زبان از پاى تا سر گوش باش

نت ببينم از سر صدق و صواب * شاه را زينب چه مىگويد جواب ؟

گفت زينب در جواب آن شاه را * كاى فروزان كرده مهر و ماه را

عشق را از يك مشيمه زاده‌ايم * لب به يك مشيمه زاده‌ايم

تربيت بوده‌ست بر يك دوش‌مان * پرورش در جيب يك آغوش‌ِمان

تا كنيم اين راه را مستانه طى * هردو از يك جام خوردستيم مى

هردو در انجام طاعت كامليم * هر كى امر دگر را حامليم

تو شهادت جستىاى سبط رسول * من اسيرى را به جان كردم قبول « 2 » . . .

قابل اسرار ديد آن سينه را * مستعدِّ جلوه آن آيينه را

خيمه زد در ملك جانش شاه غيب * شسته شد ز آب يقينش زنگ ريب

معنى خود را به چشم خويش ديد * صورت آينده را از پيش ديد

( 1 ) . همان ، ص 130 و 131 . ( 2 ) . همان ، ص 132 تا 134 .