كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٤٣٨

برگزيدهء آثار عاشورايى عمان سامانى

كيست اين پنهان مرا در جان و تن * كز زبان من همى گويد سخن ؟

اين كه گويد از لب من راز كيست ؟ * بنگريد اين صاحب آواز كيست ؟

در من اين سان خودنمايى مىكند * ادّعاى آشنايى مىكند « 1 »

* * *

پرده‌اى كاندر برابر داشتند * وقت آمد پرده را برداشتند

ساقيى با ساغرى چون آفتاب * آمد و عشق اندر آن ساغر شراب

پس ندا داد او - نه پنهان - برملا * كالصّلا اى باده‌خواران الصّلا ! « 2 » . . .

باز ساقى بركشيد از دل خروش * گفت : اى صافىدلانِ دُردنوش

مرد خواهم همتى عالى كند * ساغر ما را ز مى خالى كند

انبيا و اوليا را با نياز * شد به ساغر گردن خواهش دراز

جمله را ، دل در طلب چون خم به جوش * ليك آن سرخيل مخموران خموش

سر به بالا ، يك سر از برنا و پير * ليك آن منظور ساقى سر به زير

هريك از جان همتى بگماشتند * جرعه‌اى از آن قدح برداشتند

باز بود آن جام عشق ذو الجلال * همچنان در دست ساقى مال مال

جام بر كف منتظر ساقى هنوز * اللّه اللّه غيرت آمد غير سوز . . .

باز ساقى گفت : تا چند انتظار ؟ * اى حريف لا ابالى سر برآر

اى قدح‌پيما درآ هويى بزن * گوى چوگانت سرم‌گويى بزن

چون به موقع ساقىاش درخواست كرد * پير ميخواران ز جا قد راست كرد

زينت افزاى بساط نشأتين * سرور و سرخيل مخموران حسين

گفت : آن كس را كه مىجويى منم * باده‌خوارى را كه مىگويى منم

شرطهايش را يكايك گوش كرد * ساغر مى را تمامى نوش كرد

باز گفت : از اين شراب خوشگوار * ديگرت گر هست يك ساغر بيار ! . . .

( 1 ) . گنجينة الاسرار عمان سامانى و غزليات وحدت كرمانشاهى ، به اهتمام محمد على مجاهدى ( انتشارات اسوه ، تهران ، 1370 ) ، ص 38 . ( 2 ) . همان ، ص 42 .