كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٤٢٨

در شهادت حضرت عباس ( ع )

ز العطش بر پاست بانگ كودكان * آمد اندر نزد شاه انس و جان

كاى شه بىمثل و بىانباز و يار * گشته‌ام در راه عشقت دست و بار

ز ابر عشقت بر سرم بارش گرفت * كشتزار هستىام آتش گرفت

شاه فرمود : اى علمدار سپاه * آفرينش را تويى پشت و پناه

رشته ايجاد اندر دست توست * شش تعيّن كسر لوح شست توست

رشته امكان تو را باشد به مشت * مرمرا خود هم تو يارى هم تو پشت

گفت : از غير تو دل برداشتم * هردو عالم را ز كف بگذاشتم

بر تن من دست و بر دستم علم * العطش و آن‌گه به پاز اهل حرم ؟ !

دست عباس ار نباشد صف‌شكن * بهر يارى تو نبوَد گو به تن

گر علم باشد مرا زين پس به دست * مر علم را نام من باشد شكست

گرفتد دست علمدار چه غم ؟ * گو نيايد مر شكستى بر علم

نك علم را جانب ميدان زنم * گر شوم بىدست بر كيوان زنم

سوى ميدان بلا تازم سمند * نام خود تا چون علم سازم بلند

مرتوان بردن ز يُمن بيرقت * گوى نام از عاشقان مطلقت

در ميان عاشقان پاكباز * چون علم گردم به عالم سرفراز

خوش ز خون خويش از ميدان جنگ * بازگردانم علم را سرخ‌رنگ

سرخ‌رنگى مرعلم را آبروست * هر ظفر يابد به جنگ او سرخ‌روست

چون علم گرديد از خون سرخ‌رنگ * روسفيد آيد علمدارت ز جنگ

سرخ‌رويى علتش منصورىست * رنگ زرد آثارى از رنجورىست

در فلك شمس است سرخ و باشكوه * زردرو گردد ، نشيند چون به كوه

تا مرا دست علم بگرفتن‌ست * مر علم را ننگ از دست من‌ست

چون فتد دست علمگير از تنم * خود به منصورى علم را ضامنم

سرخ‌رو برگردم از ميدان جنگ * هم علم را سازم از خون سرخ‌رنگ

گر نيفتد از بدن در عشق يار * دست باشد در بدن بهر چه‌كار ؟

سر كه در عشقت نگردد پيش جنگ * سر مخوانش هست بر تن بار ننگ