كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٤٢٧

در شهادت حضرت عباس ( ع )

از منظومه عرفانى زبدة الاسرار او ابيات منتجى از قسمت‌هاى مختلف آن را مرور مىكنيم :

بانگ زد كاى ساقى بزم الست * شيرخوار از كودكى شد مىپرست

شيرخوار عشق از امداد پير * شد ز بوى باده مست و شيرگير

شيرخوارم گرچه من شير حقم * زهرهء شيران بدرّد ابلقم

اندكى گر شير جانم هى كند * شير گردون شير جان را قى كند

شيرخوارم ليك شيرم مست شد * چرخ در ميدان عزمم پست شد

صيد معنى شد شكار پنجه‌ام * هين بيا كز زخم هجران رنجه‌ام

عزم كوى دوست چون دارى بيا * ارمغانى بر به درگاه خدا

قابل شه ارمغان كوچك‌ست * كو به قيمت بيش و در وزن اندك است

مختصرتر تحفه به يار تو را * مىكند سنگين نه او بار تو را

نزد شاهان تحفه اندك‌تر خوش‌ست * كه توان بگرفت پيش شه به دست

گوهرى بر پيش آن شاه ارمغان * كو سبك وزن است و در قيمت گران

ارمغان اين لوءلوء شهوار بر * نزد خسرو زرّ دست افشار بر

شاهباز وحدتم من در نشست * عيب نبود شاهم ار گيرد به دست . . .

نيست دست از بهر دفع دشمنت * دست آن دارم كه گيرم دامنت

گر كه نتوانم به ميدان تاختن * سوى ميدان جان توانم باختن

گر ندارم گردن شمشير جو * تير عشقت را سپر سازم گلو . . . « 1 »

قبله اهل وفا شمشير حق * فارس ميدان قدرت ، شير حق

حضرت عباس كآمد ما صَدَق * بر « يد اللّه فوق ايديهم » ز حق

بر حسين از يك صداى العطش * دست و سر را كرد با هم پيشكش . . .

ديد عباس آن‌كه شد دين را پناه * گشته قحط آب اندر خيمه‌گاه

( 1 ) . همان ، ص 49 و 50 .