كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٤٢٣

برگزيده آثار عاشورايى

پى شفاى من آن ماه من توسل جست * به سيد الشهدا آن شفيع روز حساب

چه گفت ؟ گفت : خدايا به حق اين مظلوم * كه دوستدار مرا وارهان ازين غرقاب

حسين آنكه عنايات بىحدود و حصرش * به كارخانه آمرزش آمده دولاب

شهى كه ماند در آن دشت فرد تا گفتند * گه سوار شدن زينب‌اش گرفت ركاب

سواره يك تنه زد خود به لشكرى انبوه * كه ديد ساز شفاعت به نغمه زين مضراب

ز كشته پشته همى كرد اندر آن صحرا * ز زخم تشنگىاش تا نماند طاقت و تاب

فرود آمد و با شوق كرد اجابت زود * هر آن چه در حق او كرده بود حق ايجاب

عيان چو ديد كه اين عالم‌ست تنگ بر او * از آن به سوى شهادت به شوق كرد شتاب

بسوختند همه خيمه‌ها ، و دخت و زنان * به حال زار بماندند بىحفاظ و نقاب

چه قُبّه‌ها كه شد افراشته به آمرزش * اگرچه سوخته شد خيمه و گسسته طناب

چو فارغ آمد زين كار رفت خانه و نيز * بدان امام توسل بجست با آداب

نرفت جز دو سه روزى كه چشم من شد به * عجب مكن كه نه اينجاست جاى استعجاب

از آن‌كه قدرت حق است و هرچه در امكان * رهين قدرت و نبود ز قدرت اين اعجاب « 1 »

* * *

چو ديدگان من نگرفتند اعتبار * در خون‌ِشان كشيده از آن دست روزگار

چشم از براى عبرت و كسب سعادت است * اين دو گرت نباشد از ديده خون ببار

چشم آفرين مگر كند و اولياى او * دفع گزند دشمن ازين خسته نزار

من خسته و نزارم ليكن به گرد خويش * بينم به چشم غيب يكى آهنين حصار

آن آهنين حصار چه گريه است بر حسين * آن گوهرى كه گشت به دوش نبى سوار

چونين سوار با شرف و عز و سرورى * آخر پياده ماند در آن دشت كارزار

تنها و فرد ماند به غير از خدا نديد * هرچ او نگاه سوى يمين كرد يا يسار

چون روى دوست ديد عيان بىدرنگ و خوف * مشغول شد به رزم و فرو شد به گيرودار

با قدرتى كه داشت همه عجز بود و بس * يعنى كه : عجز نيكو در عين اقتدار

گويند : جفت غم شد و فرد از تبار و قوم * دل گويد : اين سخن را باور همى مدار

( 1 ) . تذكره مدينة الادب ، ج 1 ، ص 605 و 606 .