كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٤٢٠

تضمين غزل سعدى

چون روم من كه ز غم جان و دلم مىپيچد * چون سليم اين تن طاقت گسلم ، مىپيچد

وز سرشك مژگان پا به گلم مىپيچد

( پاى مىپيچم و ، چون پاى دلم مىپيچد ) * ( بار مىبندم و ، از بار فروبسته‌ترم )

گاه صد لجّه خون ز اشك غم‌اندوز كنم * گاه صد مشعله از نالهء دلدوز كنم

صبح : خون گريم و شام : آه فلك سوز كنم

( وه كه گر بر سر كوى تو شبى روز كنم ) * ( غلغل اندر ملكوت افتد از آه سحرم )

دل به جان آمد و ، تن در غم هجران اجل * خرّم آن دم كه زنم چنگ به دامان اجل

شايد ار بعدِ تو باشم همه ، جويانِ اجل

( چه كنم ؟ دست ندارم به گريبان اجل ) * ( تا به تن در غم تو پيرهن جان بدرم )

چشم ، يك چشم زد ار جانب ما باز كنى * با اسيران همه يك لحظه سخن ساز كنى

و آن گه از حالت من پرسشى آغاز كنى

( هر نوردى كه ز طومار غمم باز كنى ) * ( حرف‌ها بينى آلوده به خون جگرم )

ناقه را پا به گل ، از قطرهء دريا زايم * باز دشمن برد از كوى توام ، چون پايم !

روى در راه و ، به بالين تو محكم رايم

( به قدم رفتم و ، ناچار به سر ، بازآيم ) * ( گر به دامن نرسد دست قضا و قَدرم )

برد تا ذلّ غياب تو ز دل عزّ شهود * داد بر باد عدم ياد توام خاك وجود

حسرت وصل نشاندم همه در آتش و دود

( آتش هجر ببرد آب من خاك‌آلود ) * ( بعد ازين ، باد به گوش تو رساند خبرم )

تا تو را غنچهء كام از دم پيكان بر رُست * همه اسباب شكست دل ما ، گشت درست

رشتهء زندگى از مرگ تو ، سخت آمد سست

( خاك من ، زنده به تأثير هواى لب توست ) * ( سازگارى نكند آب‌وهواى دگرم )