كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٣٩٥

چهارده‌بند عاشورايى

سيماب‌وار ، لرزه به عرش برين فتد * چون از پس سرادق عزت رسد خطاب

افكنده انبيا همه از بيم سر به زير * در كوه و دشت ، زلزله از هيبت عتاب

با نامه سيه چه بود عذر آن گروه * آيند سرافكنده چو در موقف حساب ؟

ترسم كه دست خويش چو زهرا به سر زند * دوزخ به خشم آيد و ، بر خشك و تر زند

چون سوى شام ، قافله كربلا شدند * گفتى ز شهر غم به ديار بلا شدند

فرياد الوداع ، برآمد ز اهل بيت * در قتلگاه از شهدا چون جدا شدند

سرها ز تن شدند به فرسنگها جدا * بر عزم ره ، روانه چو قوم دغا شدند

سرها ، مسافر سفر عسقلان و شام * تنها ، مجاور حرم كربلا شدند

سرها ز پيش و ، پرده‌نشينان احمدى * بر ناقه برهنه ، روان از قفا شدند

طفلان ، كه نازشان پدر از مهر مىكشيد * لرزان ، ز تازيانه اهل جفا شدند

در كوچه‌هاى شام ، اسيران بسته دست * خونين جگر ز طعنه هر ناسزا شدند

از جور شام ، خرمن ايمان به باد رفت * يكباره ، دين احمد مرسل ز ياد رفت

چون زد سموم كين به گلستان مصطفى * بر خاك ريخت ، لاله و ريحان مصطفى

تاريك ماند محفل ايمان ، چو كشته شد * از باد كينه ، شمع شبستان مصطفى

دادند اجر و مزد نبى را به تيغ تيز * كردند خوش تلافى احسان مصطفى !

داس عناد و ، تيشه بيداد ناكسان * نگذاشت سرو و گل به گلستان مصطفى

كردند اين معامله با عترت از چه روى ؟ * با امت اين نبود چو پيمان مصطفى

ترسم كه دست خلق به يكباره زين گناه * گردد جدا ز گوشه دامان مصطفى

تا بود اين جهان ، به جهان اين بلا نبود * درد و غمى ، چو درد و غم كربلا نبود

در موقف حساب ، چو وقت جزا شود * در پيشگاه عدل ندانم چها شود ؟ !

آه از دمى كه پيش ترازوى عدل و داد * روز نشور ، عرض صواب و خطا شود