كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٣٩٣

چهارده‌بند عاشورايى

چون شاه دين به عزم شهادت سوار شد * چشم ملك به عرش برين اشكبار شد

خورشيد همچو طشت پر از خون طلوع كرد * هول قيامت از همه سو آشكار شد

ابر بلا برآمد و ، بر خاك خون گريست * باد فنا وزيد و ، هوا پرغبار شد

حورا چو گل به خلدبرين ، جامه بردريد * رضوان ، دلش چو لاله ز غم داغدار شد

از دود آه پردگيان ، چرخ شد سياه * وز خون ، زمين ماريه چون لاله‌زار شد

گويا ز پرده ، دختر زهرا برون دويد * زهرا به خلد ، از غم دل بيقرار شد

اسبى كه بود سبط پيمبر بر او سوار * ناگاه سوى خيمه روان ، بىسوار شد

آمد به سوى خيمه چو با زين واژگون * از ديده سپهر ز اندُه چكيد خون

چون شاه دين به خاك درآمد ز پشت زين * بنهاد روى خويش به شكرانه بر زمين

ابرى نديد بر سر آن دشت ، غير تيغ ! * قصدى نيافت در دل آن قوم ، غير كين

هر جا فكنده ديد ، گلى ياسمين عذار * هر سو فتاده يافت ، مهى مشترى جبين

بر صبر او ، ز جمله كرّوبيان قدس * برخاست در صوامع افلاك ، آفرين

خاكى كه غرقه گشت به خون گلوى او * بردند بهر غاليه موى حور عين

از داس كوفيان جفاپيشه ، شد تهى * باغ نبى ز لاله و شمشاد و ياسمين

بگريست وحش و طير بر آن جم ، كزو ربود * ديو پليد شوم ، هم انگشت و هم نگين

گفتى رسيده وقت كه عالم شود خراب * وز باد قهر ، كشته شود شمع آفتاب

چون اهل كوفه دامن كين بر ميان زدند * دامن بر آتش غم خلق جهان ، زدند

چون هاله ، گرد ماه به يكباره اهل بيت * صف حلقه‌وار گرد امام زمان زدند

از كوفيان چو آب طلب كرد ، در جواب * تير سه شعبه‌اش ز جفا بر دهان زدند

كردند حلق كودك او را ، نشان تير * تير جفا چگونه ببين بر نشان زدند !

خستند بوسه‌گاه نبى را به تيغ تيز * وز كين ، سر مبارك او بر سنان زدند

در خيمه‌اش به كينه زدند آتشى چنان * كز او شرر به خرمن هفت آسمان زدند