كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٣٦٤

مسمط عاشورايى

چون اهل حرم نالهء شهزاده شنيدند * از خيمه برون آمده ، زى شاه دويدند

چون سرو و مه ، آن قامت و رخساره بديدند * يك‌باره سرانگشت تحير بگزيدند

گفتند سخن با وى و ، پاسخ بشنيدند * وز فرقت شهزاده به تن جامه دريدند

سخت است بلى فرقت جان دورى جانان

افشاند يكى بر گل رخساره ، گلابش * وز شانه ، يك سنبل پرحلقه و تابش

آورد يك از پردگيان اسب عقابش * رخ سود به خاك قدم حضرت بابش

پرسيد بسى نكته و ، شه داد جوابش * كز كار شفاعت چه رسد روز حسابش

در خدمت پيغمبر و ، در حضرت رحمان

اى سلسلهء شيعه ! بياييد بياييد * وز گيسوى او سلسله‌ها بازگشاييد

وز اشك روان گردِ ركابش بزداييد * گر ز آن‌كه شما مردم خورشيد ستاييد

خورشيد خدا را به خدايى بستاييد * وز مهر ، نظر بر مه رويش بنماييد

معشوق امام است و ، بود عاشق يزدان

ديوانه شدم ، حلقه و زنجير بياريد * سرپيچم ازين حلقه ، اگر دير بياريد

سررشته از آن زلف گره‌گير بياريد * يك رطل گران از كرم پير بياريد

صد حلقه كباب از جگر شير بياريد * چون قافيه صوتى به بم و زير بياريد

كى قافيه سنجد دل ديوانهء حيران ؟

ديوانه‌ام از فكرت آن طرّهء پرخم * زنجير من ، آه زلف سياه است مسلم

زخم دل عاشق نشود طالب مرهم * زيرا دل عاشق طلبد زخم ، دمادم

بىحلقهء آن زلف ، درين حلقهء ماتم * ديوانه بود ( محرم ) در ماه محرّم

سنگى چه دريغ است ز ديوانهء عريان ؟ !

من عاشق و ديوانه‌ام ، اى خلق ! بدانيد * زنهار مرا عاقل و فرزانه مخوانيد

با دل ، سخن از گيسوى شهزاده مرانيد * دل را به پريشانى خود باز بمانيد

وز ما بر عشاق سلامى برسانيد * كز گفتهء ما خون دل از ديده فشانيد

هنگام وداع است و ، بود نوبت هجران