كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٣٦٣

مسمط عاشورايى

پس عابس فرخنده يلِ شاكرى از جاى * برجست و ، رخش گشت پى شكر زمين‌ساى

با شوذب آزاده همى گفت : تو را راى * تا چيست پى خدمت شاهنشه يكتاى ؟

ناليد كه : اى مير من ، اى گرد صف‌آراى ! * در پاى ملك سر دهد اين بىسر و بىپاى

كاو خسرو دين است و ، بود بىسر و سامان

گفتا كه : مرا نيز گمان بر تو همين بود * بشتاب هلا خدمت شاهنشه ما زود

كز فرّ شهادت بر شه قدر تو افزود * ديباى سعادت را ، هم تارى و هم پود

وز توست خداوند و نبى راضى و خشنود * عقل تو درين كار ، ره باديه پيمود

با عشق رخ كعبه خوشا خار مغيلان

چون كار چنين ديد خروشيد و بزد دست * خوش خوش زره و خود به هم برزد و بشكست

بسرود كه : من عاشق جانبازم و سرمست * عاشق نيم امروز اگر پيرهنى هست

با تيغ يلى كرد بسى را به زمين پست * تا كشتهء جانان شد و از قيد جهان رست

در عين حيات است ولى كشتهء جانان

شير اوژن و نام‌آور و ضرغام و دلاور * دارندهء فرخ علم لشكر داور

شيران همه در جوشن اين شبل غضنفر * كاو حمزهء اول بود و ، ثانى حيدر

چون شير خدا در صف كين ، حيدر صفدر * در دودهء هاشم لقبش : ماه منور

گرديد منوّر ز رخش عرصهء ميدان

آن ماه بنى هاشم و ، خورشيد علمدار * در شاه‌پرستى علم لشكر دادار

در خدمت شه ، راضى ازو ، احمد مختار * با حكم جهانداور و ، با اذن جهاندار

غژمان شده شبل اسد اللّه ، علىوار * برزد به صف لشكر چون حيدر كرار

هين قوت بازو نگر و ، قدرت يزدان

عشق آمد و زد خيمه بر از طارم اخضر * كز خيمه چو خورشيد برآمد على اكبر

معشوق و گرامى پسر عاشق داور * شبل اسد اللّه بود و ، شبه پيمبر

بر دور پدر گشت پس از رخصت مادر * ناليد كه : اى خسرو بىناصر و ياور !

ما ناصر حقيم و به حق ناصر ايمان