كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٣٦٠

مسمط عاشورايى

در كشته شدن ، حكم همايون به قضا كرد * هم كار شفاعت ز پى قرب خدا كرد

قربى كه تو عاجز شوى از ترجمهء آن

چون ترجمهء اين عظمت قسمت ما شد * و اقبال مترجم بچه بر عرش علا شد

در تكيهء دولت ز دم اهل صفا شد * هر كار شد ، از همت مردان خدا شد

وز شيخ زجاجى ، نظرى راهنما شد * كز نام غلامى به در شاه رضا شد

خوش آن‌كه به ميدان رضا داد سروجان

اندر شب عاشور ، فرمود شهنشه * كاى زمرهء اصحاب كه ما را شده همره

باشيد ز فرمان خدا يك سره آگه * كاندر ره پيمانِ خداوند منزّه

فردا همه آغشته به خونيم ، على اللّه * تا باز رود آن‌كه بود واقف درگه

كاين درگه عشق است و حقش حاجب و دربان

تا هست شب و بر سر دست است سياهى * از بيعت ما دست كشد يار و سپاهى

فردا ، هنرى بايد با عهد الهى * در معركهء عشق هنرمند پناهى

درد و الم شيعه شود نامتناهى * شمر از سرِ من دور كند افسر شاهى

هركس سر خود گيرد ، ز آزادى پيمان

هركس كه مرا يار ، پى سيم و زر آمد * صد حيف كه بس همت او مختصر آمد

تا باز رود ، كابلَه و كوته‌نظر آمد * چون عيسىام از صحبت احمق حذر آمد

اين رتبه كجا درخور هر بىهنر آمد ؟ * كآيين ره شاه‌پرستى دگر آمد

هر بلهوسى را نسزد دم زدن از آن

افسوس بر آن قوم كه پيمان بشكستند * پيمان بشكستند و ، دل خستند

ز اخيار بريدند و به اشرار ببستند * گم كرده ره حق و ، ره باطل جستند

وز پادشه خويش چنان عهد گسستند

اى واى بر آن كو شكند بيعت سلطان

آن حجت يزدان ز پى حجت مردم * چون بود ز حق معدن احسان و ترحم

نى از روش عجز و نه از روى تظلم * بر زد به زمين نيزه و آمد به تكلم

كاى قوم دغا ! حق پيمبر نشود گم * اى معنى اهريمن و اى صورت مردم !

مردود حق و ، راندهء درگاه سليمان !