كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٣٤٥

13

اين مشترىِ جنس سعادت ، كه در غمش * باريده خون ز ديدهء كيوان ، حسين توست

اين ماه آسمان ولايت ، كه زخم او * گرديده چون ستاره فراوان ، حسين توست

اين آهوى حرم ، كه تن او ز چار سو * گشت از جفا نشانهء پيكان ، حسين توست

اين گوشوار عرش الهى ، كه آسمان * در مرگ او دريده گريبان ، حسين توست

اين ميوهء دل تو ، كه مىريزى از غمش * خوناب دل ز ديده به دامان ، حسين توست

اين كشتهء مِناى شهادت ، كه چون ذبيح * گشته شهيد در ره يزدان ، حسين توست

اين آفتاب دين تو ، كانيك چو آفتاب * مانده تنش برهنه و عريان ، حسين توست

چون درد دل ، حديث دمى با رسول كرد * پس روى در بقيع به سوى بتول كرد

13

13

كاى مادر يگانه ! دمى به سوى ما نگر * پروردگان خويش ، به غم مبتلا نگر

ما را ، كه دست مادريت پرورانده بود * بگشاى چشم و ، بستهء دست بلا نگر

ما را كه با جفا همه بيگانگى بُدى * اكنون به صد هزار جفا ، آشنا نگر

ما را كه آفتاب بتابيدمان به رو * چون آفتاب در همه‌جا برملا نگر

ظلمى كه خود به هيچ مسلمان روا نبود * بر ما ز كين فرقهء كافر ، روا نگر

تنها ، فكنده در شط خون بر زمين ببين * سرها بريده بر سر نى در هوا نگر

سيل بلا ، به هر طرفى خانه‌كن ببين * كشتىّ ما ، شكستهء بحر فنا نگر

بر دودمان خويش ، جفاى عدو ببين * از خانمان ، ذرارى خود را جدا نگر

احفاد خويش را ، همگى در به در ببين * اولاد خويش را ، همگى بينوا نگر

قومى كه بود روح الامين پرده‌دارشان * بىپرده از تطاول قوم دغانگر

آغشته بين به خون ، تن فرزند خويش را * بر اهل بيت او ، ستم اشقيا نگر

چون نى ، نواى اهل حريم رسول را * بر نُه سپهر برشده در نينوا نگر

يا بضعة الرسول ! ز ابن زياد داد ! ز كينه ، خاك هستى ما را به باد داد