كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٣٢٨

دوازده بند

مطلع بند ششم

شاه از پى جهاد چو پا در ركاب كرد * گر دل سنگ بود ز سختى كباب كرد

مطلع بند هفتم

آن شاه بىسپاه چو بنمود عزم جنگ * از چار سو مجال به دشمن نمود تنگ

مطلع بند هشتم

از جور اهل شام چو شد كار شه تمام * صبح سپيد آل على تيره شد چو شام

مطلع بند نهم

زينب به خاك ديد چو آن جسم چاك چاك * زد جامه چاك و از شتر آمد به روى خاك

مطلع بند دهم

گردون چو پاى آل على در بلا كشيد * تا شهر كوفه‌شان ز صف كربلا كشيد

مطلع بند يازدهم

آل نبى ز كوفه چو آهنگ شام كرد * گردون بناى جور و ستم را تمام كرد

مطلع بند دوازدهم

از كوفه‌شان حديث كنم يا ز شام‌شان ؟ * بسيار بود غم شمرم از كدام‌شان ؟

دوازده بند

دوازده بند

اى دل بنال زار كه هنگام ماتم است * وز ديده اشك بار كه ماه محرم است

هر جا كه بنگرى همه اوضاع اندُه است * هر سو كه بگذرى همه اسباب ماتم است

از سينه بر سپهر : خروش پياپى است * وز ديده بر كنار : سرشك دمادم است

اين خود چه ماجرا است كه از گفتگوى آن * يك شهر در مصيبت و يك ملك در غم است ؟

اين خود چه اندُه است كه اجر جزيل او * در كيش گبر و مُسلم و ترسا مسلّم است

گويند جاى غم نبوَد خُلد و زين عزا * يك دل گمان مدار كه در خلد خرم است

در اين عزا ز اشك پياپى مكن دريغ * كز ديده جاى اشك اگر خون رَوَد كم است

آدم در اندُه است در اين ماه و ناگزير * در اندُه است هر كه ز اولاد آدم است

عالم اگر بود به تزلزل بعيد نيست * كاين خود عزاى مايه ايجاد عالم است