كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٣١٠

برگزيده آثار عاشورايى

فرياد از آن عمود كه دشمن زدش به سر * و آن گاه مغفرش ز سر نازنين فتاد

چشمش ز حلقه چون به در افتاد از عمود * بر ابروان حيدر كرار چين فتاد

آمد امير تشنه‌لبانش به سر دوان * او را چو كار با نفس واپسين فتاد

بر روى شاه خنده‌زنان جان سپرد و گفت * خرم كسى كه عاقبتش اين چنين فتاد

قاسم از شاه خواست اجازت پى نبرد * بگذشته سيزده ز سرش چرخ لاجورد

* * *

فرمود شاه دين كه : بنه از سر اين خيال * لشكر : گران و كار بزرگ و تو خردسال

ماه نُوِى بوَد گه تابيدنت ، بتاب ! * سرو نوى بود گه باليدنت ، ببال !

از صد تبر درخت كهن را گزند نيست * وز يك تبر ز پاى درآرند صد نهال

چندان كه لابه كرد نپذيرفت شاه دين * آمد به گوشه‌اى دل نازك پر از ملال

تعويذ و گفته پدر آمد به خاطرش * برخواند و گشت خاطرش آسوده از كلال « 1 »

ديد اندر او نوشته به هر جا كه بنگرى * بگرفته گِرد عَمّ تو را لشكر ظلال

بايد كه جان خويش ندارى ازو دريغ * گر منع مىكند به برش ناله كن بنال

آمد به نزد شاه و نوشته به دو نمود * كاين حكم را چه چاره كنم غير امتثال

بگريست شاه دين كه مرا هم وصيتىست * در حق تو از آن شه خوش‌خوىِ خوش‌خصال

بربست عقد فاطمه را از براى تو * عباس و عون شاهد عقد و گواه حال

مَهر عروس ، در ره امت فدا شدن * آرى چنين رجال خرامند در حجال « 2 »

در خيمه با عروس برآسود ساعتى * كآمد ز دشت معركه آواز القتال

از جاى جست و گريه‌كنان با عروس گفت * ما و تو را به روز قيامت بود وصال

گردون چه گفت ؟ گفت : دريغا ازين خرام ! * اختر چه گفت ؟ گفت : فسوسا برين جمال !

در بر گرفت بهر وداعش امام ناس * پوشاند بر مثال كفن در برش لباس

* * *

( 1 ) . درماندگى و خستگى . ( 2 ) . حجله‌ها .