كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٣٠٢

9

شمشير از نيام برآورده خيل شاه * چابكسر از نهنگ به پهناى يم زدند

قربان آن گروه كه در پاى شاه دين * دادند جان و از سر مردى قدم زدند

قومى كه دم زدند ز مهر امام خويش * از روى صدق سينه به تيغ دو دم زدند

آن بندگان خاص كه دادند تشنه جان * در راه شاه آب به روى كرم زدند

يكباره خيمه شرف از دشت كربلا * بر بارگاه قدس و رياض ارم زدند

جانهاى شيعيان همه قربان خاكشان * وز حق همى درود به ارواح پاكشان

8

8

ياران شه تمام چو رفتند از برش * آمد به بر برادر با جان برابرش

با مشك خشك و كامى از آن مشك خشك‌تر * بر روى كرده روان ديدهء ترش

اذن جهاد حست و ببوسيد پاى شاه * برجست و زد به دشمن و دل با برادرش

بگرفت تيغ و روى به هركس كه مىنهاد * نه تن به زين گذاشت به جا نه به تن سرش

شد در فرات و مشك پر از آب كرد و تافت * بس كرد جهد و ليك نَبُد بخت ياورش

گردش گرفت دشمن از هر كرانه‌اى * بر تن رسيد نيزه و شمشير و خنجرش

جست از كمين لعينى و تيغى زدش به دوش * كآن دست تيغ گير جدا شد ز پيكرش

تيرى به مشك آمد و بر چشم تر ز اشك * تيرى دگر فكند سپهر ستمگرش

افتاد بر زمين و بناليد و شاه دين * آمد به سر نهاد به زانوى خود سرش

بنهاد رو به رويش و زار آن چنان گريست * كز گريه‌اش ملايك هفت آسمان گريست

9

9

آمد على اكبر و افكند سر به پيش * گرييد گه به حال پدر گه به حال خويش

از پشت خيمه نالهء طفلان و كودكان * در پيش ديده كشته يار و تبار خويش

هم با دلى ز درد چو بنياد دين خراب * با خاطر به رنج چو گيسوى خود پريش

نه طاقت خموشى و نه قدرت مقال * در جان هزار غصه و بر دل هزار ريش

دانست شه كه عازم ملك شهادت است * گفتى نشست بر جگرش صد هزار نيش