كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٢٨٢

تضمين غزل سعدى

آن‌كه با موكب او قافله‌ها دل برود * در ركابش دل ديوانه و عاقل برود

وز جمالش غم جان خارج و داخل برود

( گفتمش سير ببينم مگر از دل برود * آن چنان جاى گرفته‌ست كه مشكل برود )

گر برم ز آتش دل بر مه و خورشيد شعاع * مكن از مهر نصيحت مكن از كينه نزاع

روز ميدان وداع است نه ايوان سماع

( دلى از سنگ ببايد به سر راه وداع * تا تحمل كند آن لحظه كه محمل برود )

نظرآسا چو پىِ قافله پو مىگيرم * تا ز دل‌جو نشود ديده گلو مىگيرم

ور كند چشمه به مژگان سر جو مىگيرم

( اشك حسرت به سر انگشت فرو مىگيرم * كه اگر راه دهم ، قافله در گل برود )

از نظر مىرودم چهر دلاراى حبيب * كى بپايد ز پىاش پاى دل از پند اديب

عقل و سر مىبرود در قدمش دست و ركيب

( عجب است ار نرود قاعده صبر و شكيب * پيش هر ديده كه آن شكل و شمايل برود )

فاصله كورى و ديدم به نظر يك سر موست * نكنم فرق كه اين ديده من يا لب جوست

شايد ار پى نبرم كاين سر من و آن ره اوست

( ره نديدم ، چو برفت از نظرم صورت دوست * همچو چشمى كه چراغش ز مقابل برود )

صحتش درد ، اگر فاطمه بيمار تو نيست * راحتش رنج ، دل ار خسته و افكار تو نيست

اى تو جان همه ! تنها دل و جان زار تو نيست

( كس ندانم كه درين شهر گرفتار تو نيست * مگر آن كس كه به شهر آيد و غافل برود )