كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٢٨١

تضمين غزل سعدى

بىتو در كُنج غم اى پشت به خويش اى به تو رويم ! * گاهى از غم بخروشم گهى از درد بمويم

بارها با دل غمگين كه به جان غم همه زويم

( گفته بودم چو بيايى غم دل با تو بگويم * چه بگويم ؟ كه غم از دل برود چون تو بيايى ! )

دولت وصل تو جوييم همه هجر نصيبان * روز عمر همه بىصبح رخت شام غريبان

سال و مه با طلب كوى توام دست و گريبان

( حلقه بر در نتوانم زدن از بيم رقيبان * اين توانم كه بياييم به محلت به گدايى )

كس نبيند چو تويى غرقه به خون كردن و كشتن * خشك لب بر طرف باديه خون خوردن و كشتن

ترسمت باز از اين چرخ نگون مردن و كشتن

( شمع را بايد ازين خانه برون بردن و كشتن * تا كه همسايه نداند كه تو در خانه مايى )

حسرت يثرب و هجر حرم و غصب امامت * محشر قتلگه و آن همه غوغا و غرامت

رنج كوفه غم شام آن دگرا آشوب و قيامت

( عشق و درويشى و انگشت‌نمايى و ملامت * همه سهل است ، تحمل نكنم بار جدايى )

از گذرگاه جمالت نظر آن سوى نبيند * حاصلم چيست چو از باغ گلت بوى نبيند

در دو كيهان به جز از چشم خداجوى نبيند

( پرده بردار كه بيگانه خود آن روى نبيند * تو بزرگى و در آيينه كوچك ننمايى )

جاودان بال و پرم كاش به بند تو بريزد * بو « 1 » به ما مهر دل صيدپسند تو بخيزد

مرغ ( يغما ) چه كه با دام بلند تو ستيزد

( سعدى آن نيست كه هرگز ز كمند تو گريزد * تا بدانست كه در قيد تو خوشتر ز رهايى « 2 » )

( 1 ) . اميد است . ( 2 ) . همان . ص 348 و 349 .