كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٢٨٠

تضمين غزل سعدى

آبم آتش نشود گر بدهى خاك به بادم * نكنم از تو فرامُش برى ار نام ز يادم

به خلاف تو نخيزم چو به مهر تو فتادم

( دل به سختى بنهادم پس از آن دل به تو دادم * هر كه از دوست تحمل نكند عهد نپايد « 1 » )

درين ماتم خليل از ديده خون باريد ، آزر هم * به داغ اين ذبيح اللّه ، مسلمان سوخت كافر هم

شگفتى نايدت بينى چو در خون دامن گيتى * كزين سوگ آسمان افشاند خون از ديده ، اختر هم

به سوگ فخر عالم از بنى جان وز بنى آدم * ز افغان شش جهت ماتمسرا شد هفت كشور هم

مكيد آن تاجدار ملك دين تا از عطش خاتم * ز دست و فرق جم انگشترى افتاد و افسر هم

به خونش تا قبا شد لعل گون دستار گلنارى * به باغ خلد زهرا جامه نيلى كرد ، مِعجر هم

ز تاب تشنگى تا شد شبه‌گون لعل سيرابش * على زد جامه اندر اشك ياقوتى پيمبر هم

چو فرق كوكب برج اسد از كين دو پيكر شد * ز سر بشكافت فرق صاحب تيغ و دو پيكر هم

چو نقد ساقى كوثر زبان از تشنگى خاييد * به كام انبيا ، تسنيم خون گرديد كوثر هم

مكافات اين عمل را برنتابد وسعت گيتى * چه جاى وسعت گيتى ؟ كه بس تنگ است محشر هم

فلك ! آل نبى را جا كجا زيبد به ويرانه * نه آخر غير اين ويرانه بودت جاى دگر هم

ز ابر ديده ( يغما ) ! برق آه ار باز ننشانى * زنى تا چشم برهم خامه خواهد سوخت دفتر هم « 2 »

از توام با همه حسرت نه سراغى نه صفايى * بر منت با همه رحمت نه عبورى نه عطايى

ندهى بار به خويشيم نه به سر وقت من آيى

( من ندانستم از اول كه تو بىمهر و وفايى * عهد نابستن از آن به كه ببندى و نپايى )

تو به از جان و سرى از سر و جان دل به تو دادم * اى مراد سر و جان ! چون نكند دل ز تو يادم

من بر آن سر كه بود جان به تو خوش‌دل به تو شادم

( مردمان منع كنندم كه چرا دل به تو دادم ؟ * بايد اول به تو گفتن كه چنين خوب چرايى ؟ )

( 1 ) . همان ، ص 300 و 301 . ( 2 ) . همان ، ص 321 و 322 .