كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٢٤١

ده بند

جان جهان ز جسم جهان رفت و ، اين عجب * اين جان سخت از تن ياران برون نشد

افتاد آسمان امامت چو بر زمين * ساكت چرا سپهر و ، زمين بىسكون نشد ؟

آن تيره شب دريغ كه در دشت كربلا * بر رهنماى خلق ، كسى رهنمون نشد !

« خاقان » به ماتم شه دين گفت با فغان * معدوم از براى چه اين چرخ دون نشد ؟

دردا كه زندگى به دو عالم حرام شد * كاين چرخ سفله ، دشمن دين را به كام شد

گردون بسوخت ز آتش غم ، جان فاطمه * شرمى نكرد از دل سوزان فاطمه

از تندباد كينهء مروانيان ، دريغ * پژمرده گشت نوگل بستان فاطمه

غلتان به خاك معركه چون صيدِ بسمل است * آن گوهرى كه بود به دامان فاطمه

از تيرهاى كارى شست مخالفان * شد چاك چاك پيكر سلطان « 1 » فاطمه

ديدى كه عاقبت چه رسيد از سپهر دون * از شست اهرمن به سليمان فاطمه ؟

از عرش ، رستخيز دگر گردد آشكار * در روز رستخيز ز افغان فاطمه

« خاقان » ! به پاى عرش برين گفت جبرئيل : * واحسرتا ز ديدهء گريان فاطمه !

از تندباد حادثه چون نخل دين شكست * از آن شكست پشت رسول امين شكست

گرديد بر سنان ، سر سلطان دين دريغ ! * افتاد آسمان شرف بر زمين ، دريغ !

بر پيكر امام زمان ، زادهء زياد * بگشاد صد هزار كمان از كمين ، دريغ !

زينب به نوحه گفت كه : از زادهء زياد * منسوخ گشت دين رسول امين ، دريغ !

در دست دشمنان و ز بيداد آسمان * آل نبى اسير و غريب و حَزَن دريغ !

در آسمان به ماتم سلطان دين ، حسين * تا حشر ذكر عيسى گردون نشين : دريغ !

آن آفتاب آل نبى بر زمين فتاد * گردش ز آسمان و سكون از زمين ! دريغ !

تا جان به او سپارد و جان گيرد از عدوش * « خاقان » نبود در صف آن دشت كين ، دريغ !

واحسرتا ! كه خانهء ايمان خراب شد * در ماتم تو ، سينهء عالم كباب شد

( 1 ) . خاقان قاجار ، دچار تنگى قافيه شده و حضرت سيد الشهداء را سلطان حضرت زهرا خوانده است .