كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٢٠٩

هفده بند تأثير تبريزى

بر خاك و خون فتاده نگر ، پيكر حسين * چون برفتاد ريشه آل عبا ؟ بين

بود آن گل شكفته كه ريحان باغ خلد * افسرده شدند تشنگى ، اين ماجرا ببين

آن محترم كه از دل و جانت جدا نبود * از تيغ ناكسان سرش از تن جدا ببين

آن گوهرى كه بود دُرِ گوشوار عرش * در گوشمال دست ستم ، مبتلا ببين

آن دُر كه رشته‌اش ، رگ جان رسول بود * غلتان به خون لعلى خود از جفا ببين

ز آن تازه نخلهاى گلستان خويشتن * بر نيزه‌ها نظر كن و ، نشو و نما ببين

آن را كه بود بالش پر : بال جبرييلى * افتاده چون به وادى درد و بلا ، ببين

شاهى كه بود مركب او : چارپاى ركن * افكنده‌اش به معركهء كربلا ببين

قاسم به خلد ، وعدهء داماديش فتاد * از خون ، به دست و پاى شريفش حنا ببين

گشته جدا از پيكر عباس ، دست او * دست از جهان كشيدن آن مقتدا ببين

بنگر به دست اهل شقاوت ، سر حسين * در دست ديو ، خاتم آل عبا ببين

از حلق آل خويش ، روان جوى خون نگر * آل زياد را ، همه مطلب روا ببين

چندى در سرشك به مژگان ديده سفت * پس كرد رو به جانب باد صبا و ، گفت :

رو اى صبا ! به يثرب و از حال ما بگو * اينها كه ديده‌اى ، همه با مصطفى بگو

اى پيك بيكسان ! گذرى بر مدينه كن * احوال ما به فاطمه خير النّسا بگو

تقرير كن حديث غم‌اندوز كربلا * با ما هر آن چه رفت ز اهل جفا ، بگو

بستند آب بر رخ ما ، خيل كوفيان * بر ما چها گذشت ازين ماجرا ؟ بگو

كردند قصد غارت ما ، قوم نابكار * ديوان ما فتاد به روز جزا ، بگو

آن خاندان ، كه كشتى نوحش ، رسول خواند * از سيل خون فتاده به بحر بلا ، بگو

آن شاهباز سدره نشين ، از جفاى چرخ * شد دستگير « 1 » پنجهء اهل جفا ، بگو

در كربلا فتاده حسين تو ، تشنه‌لب * افسرده گشت گلشن آل عبا ، بگو

چون سرگذشت قتل شهيدان به سر رسد * فصلى هم از غريبى ما اى صبا ! بگو

با ما ببين فراق عزيزان چه مىكند ؟ ! * افسانهء جدايى ما را ، جدا بگو

( 1 ) . دستگير در اينجا به معنى اسير آمده كه البته بر خلاف رويه است .