كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٢٠٧

هفده بند تأثير تبريزى

پرخون چو گشت عارض آن آفتاب دين * زد چرخ پير ، آينهء مهر بر زمين

بر سر ، گهر ز گرد يتيمى فشاند خاك * چون شد به خاك معركه رخسار او قرين

تا گشت نور شمع سنان آن سر شريف * روح الامين كشيد ز دل آه آتشين

ماتم گرفت عيسى ازين غم در آسمان * زين درد شد به تعزيه ارواح مرسلين

چرخ نهم ، به جامهء اطلس فكند چاك * از مهر سوخت داغ به دل ، چرخ چارمين

صحرا ز كوه ، سنگ مصيبت به سينه زد * دريا فكند چين غم از موج بر جبين

گفتى كه شد زمين ز تپيدن ، بر آسمان * گفتى فلك ز زلزله افتاد بر زمين

گفتى سپهر ، تركش تير شهاب شد * برخاست از زمانه ز بس آه آتشين

بيت الحزن به خلق ، شدى گنبد سپهر * از بس فلك كشيد ز دل نالهء حزين

آن روز گشت خانهء شرع نبى ، خراب * آن دم فتاد رخنه به اركان قصر دين

شد شورشى ، كه چرخ ستمگر به فكر رفت * كآمد به پيش ، حادثهء روز واپسين

كى آسمان چنين ستمى را به ياد داشت ؟ * كى ديده بود چشم جهان ، ظلم اين چنين ؟

بستند تا كمر پىِ اين جور ، خاكيان * واشد زبانِ طعنه افلاك ، بر زمين

حاشا كه سر زند ز خوارج هم ، اين گناه * حاشا كه اين معانده آيد ز مشركين

گشتند پس بنات پيمبر ، ستاره‌وار * بىمحمل و كجاوه ، به جمّازه‌ها سوار

از كربلا به كوفه چوره كرد كاروان * شد سيل خون ز ديدهء روحانيان روان

از سوز سينه ، آتش آن كاروان غم * وز درد و داغ قافله سالار و پاسبان

برگ سفر : مصيبت و بارگران : الم * آشوب و فتنه : محمل تشويش ساربان

حسرت : دليل منزل و ، اندوه : راهبر * غم : زاد و ، درد : توشه ، جرس : ناله و فغان

آه و فغان ماتميان ، ز آسمان گذشت * از قتلگاه چون كه گذر كرد كاروان

از اشك گرمِ اهل حرم ، گشت داغدار * راه گذار قافله چون راه كهكشان

در دم ، ز جاده چاك مصيبت به جيب « 1 » زد * هر موضعى كه گشت گذرگاه بيكسان

شيون فكند طنطنهء صور رستخيز * برخاست شور و غلغلهء آخر الزمان

( 1 ) . گريبان