كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ٢٠٢

هفده بند تأثير تبريزى

در چرخ هم ، ز شعلهء اين درد سوزناك * خورشيد ، آتش دل عيساى مريم است

آن داغ تازه گشت كه هر داغديده را * درد و غمى كه هست ، درين داغ مدغم است

تاريك شد به ديده چو شب ، روز مردمان * گويا غروب نيّر مولاى اعظم است

نور دو چشم فاطمه ، محسودِ نيِّريَن * رنگين حناى پنجهء آل عبا ، حسين

جز غم نبود مائدهء خوان كربلا * جز خون نبود نعمت الوان كربلا

از نان لخت‌هاى دل و آب ديده بود * كردند اگر ضيافت مهمان كربلا

تا شور حشر بر دل ناسور مىرسد * صد كاروان نمك ز نمكدان كربلا

ز آن دم كه گشت شعله‌ور آن آتش قتال * سيخى است جاده بر دل بريان كربلا

همچون نمك ، در آتش دلها فغان كند * شور شبِ وداع اسيران كربلا

افلاكيان ، هنوز به سر خاك مىكنند * ز آن گردها كه خاست ز ميدان كربلا

پاى فرات ، آبله‌دار از حباب شد * در جستجوى سوخته جانان كربلا

آب روان ز موج ، الف مىكشد هنوز * از انفعال حلق شهيدان كربلا

شد شمع‌وار ريشه كن از سوز تشنگى * نخلى كه سركشيد ز بستان كربلا

در قيد رشته همچو اسيران فتاده است * عقد گهر به ياد يتيمان كربلا

دارد پيام از دل صد چاك مصطفى * هر گل كه سرزند ز گلستان كربلا

از غم دگر نكرد كمر چرخ پير راست * ز آن دم كه ديد داغ جوانان كربلا

دلها چو داغ لاله بود در وطن غريب * از روز بيكسى غريبان كربلا

ياد از زبان تشنه‌لبان مىدهد هنوز * گر سبزه‌اى دمد ز بيابان كربلا

ز آن دم كه ديد تشنه‌لب آن نامور بماند * آب گهر ، گره به گلوى گهر بماند « 1 »

چون سوى خيمه نعرهء آن طاغيان رسيد * ز اهل حرم ، فغان به زمين و زمان رسيد

شد شورشى ، كه ناله به ملك حجاز رفت * چون صبحدم ز طبل مخالف فغان رسيد

( 1 ) . در اين بند بر خلاف قاعده در كلمات قوافى شش مورد « شايگان » وجود دارد كه از ارزش ادبى آن كاسته است ، هر چند در سبك اصفهانى اين‌گونه خلاف قاعده‌گويىها چندان دور از انتظار نيست .