كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ١٩١

هفت بند

گرچه گردون با دلى از سنگ باشد سخت‌تر * راست نتواند نمود از بار اين محنت ، كمر

در سوادِ ديده‌ها از گريه شور كربلاست * وز قيامت ، مىدهد بيتابى دلها خبر

بس كه بر بالاى هم ، داغ مصيبت چيده است * دل به رنگ لالهء صد برگ آيد در نظر

از خراش سينه مىپيچد به هم پاى نفس * وز هجوم گريه مىغلتد به خون ، نور بصر

دست را ، كى فرصت پرسيدن چشم ترست ؟ * يا گريبان مىدرد ، يا خاك مىريزد به سر

بس كه دشت خاك امكان شد ز جوش گريه تار « 1 » * غير گرد غم نمىآيد غبارى در نظر

خار و خس سيراب و او را چون تف ياقوت بود * بر لب گوهرفشان ، تبخاله از سوز جگر

آن‌كه چون مهر نبوت ، داشت از روى شرف * جا به دوش مصطفى ، تير بلا را شد هدف

آب بر روى امام خويش بستند آن سپاه * پس به آب تيغ ، شستند از جبينش گرد ماه !

بس كه از خون ، كربلا سيراب شد ، چون خارپا * تا ابد ز آن دشت خون‌آلود مىرويد گياه

بر تن ماهى به رنگ پيكر مه داغهاست * دارد اين غم ، داغ عالم را ز ماهى تا به ماه

روز ميدان ، كس ركابش غير موج خون نداشت * مهر را باشد شفق همراه ، در روز سياه

بر سپاه خصم چون آورد رو ، او را نبود * جز نگاه حسرت اهل حرم از پى پناه

چون درآمد سروَش از پا ، بر سر بالين نداشت * مهربانى همچو شمع كشته ، غير از دود آه

جان ، روان شد از تن اهل حرم چون بازگشت * مركبش چون قالب بىجان به سوى خيمه‌گاه

بر زمين افتاده چون نور مهان ، گردون جناب * مانده همچون ديدهء بىمردمك خالى ركاب

ديده پوشيدند ، چون ديدند خالى صدر زين * ماند مسند بىجم و ، افتاده از خاتم نگين

ابر ماتم ، خيمه زد در گلشن آل عبا * آشكارا شد ز جوش گريه ، توفان از زمين

عرصه شد بر عالم ايجاد ، تنگ از موج خون * شد سوار رود نيل از پرسش چشم ، آستين

همچو مجمر ، رخنه صد جا داد بر خود آسمان * تا بريزد از هم ، اركانش ز آه آتشين

چون نباشد آدم از روى ملايك شرمسار ؟ * كز بنى آدم پديد آيد خطايى اين چنين

( 1 ) . تصحيح قياسى شد .