كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ١٧٢

در واقعهء كربلا

گر آب بسته‌اند از آن لعل لب ، چه باك ؟ * مرتشنگى به لعل چسان مىكند زيان ؟

از بس كه حرب كرد به آن جمع سنگدل * وز بس كه زخم خورد از آن قوم سخت‌جان

جان شد به تاب ، از تف جانسوز تشنگى * خون شد چو آب از بن هر تار مور وان

افتاد همچو پرتو خورشيد ، بر زمين * چون موى خويش ، گشته پريشان و ناتوان

آن دم چرا سپهر برين سرنگون نشد ؟ * وين كشتى هلال ، چرا غرق خون نشد ؟

بر خاك ، شاهزاده چو از پشت زين فتاد * خورشيد آسمان ، ز فلك بر زمين فتاد

صحراى را ، ز خار سنان در جگر شكست * درياى را ، ز موج گره بر جبين فتاد

آواز ناله ، تا فلك هفتمين رسيد * فرياد ناله ، در فلك هشتمين فتاد

برگشت روزگار و ، دگر گشت كار و بار * شد بر فلك : زمين و ، فلك : بر زمين فتاد

بنيان شرع را ، همه اركان خراب شد * بس رخنه‌ها به خانهء دين مبين فتاد

نزديك شد كه كشتى ايمان شود تباه * از بس كه اضطراب به درياى دين فتاد

سيلاب تند شبهه ، چنان سر به دل نهاد * كز اضطراب ، رخنه به قصر يقين فتاد

آمد قيامتى به نظر ، اهل بيت را * چون چشم بر سمند شهنشاه دين فتاد

از ديدهء ركاب ، تراويد خون درد * وز طرّهء عنان ز شكن چين به چين فتاد

غوغاى عام گريه ، چنان بر سپهر رفت * كز اضطراب لرزه به عرش برين فتاد

در دشت كربلا ، همه از قطره‌هاى اشك * تا چشم كاركرد به لعل و نگين فتاد

هريك ز اهل بيت نبى با زبان حال * گشتند نغمه سنج به مضمون اين مقال :

رفتّى و داغ بر دل هر غم گذاشتى * ما را ، به روز تيرهء ماتم گذاشتى

رفتى تو شاد از بر ما تيره‌كوكبان * يك دل رها نكردى و ، صد غم گذاشتى

رفتى ز سال و مه چو شب قدر در حجاب * وين تيرگى به ماه محرم گذاشتى

رفتى چو آفتاب ازين تيره خاكدان * روز سيه به مردم عالم گذاشتى

رفتى تو جانب پدر و جد محترم * ما را غريب و بيكس و محرم گذاشتى

رفتى ز بحر غصهء ديرينه ، بر كنار * ما را غريق اشك دمادم گذاشتى