كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ١٧١

در واقعهء كربلا

بگريست شاه و بستدش از دايه ، بعد از آن * آورد در برابر آن قوم بدفعال

گفت : اى گروه بدكنش ! اين طفل بيگناه * از تشنگى چو موى شد ، از خستگى چو نال

آبى كه كرده‌ايد به من بىسبب حرام * يك قطره ز آن كنيد بدين بيگنه حلال

پس ناكسى ز چشمهء حيوان خون‌چكان * آبى به حلق تشنهء او ريخت بىگمان

زين آتش ستم كه برافروخت روزگار * دلهاى خسته سوخت ، چه پنهان چه آشكار

افتاد در ملايك هفت آسمان ، خروش * بگريستند جن و پرى جمله ، زار زار

شد آب بيقرار ، زمين‌گير همچو كوه * شد خاك پرشتاب ، سبك‌خيز چون غبار

پيچيده دود در دل آتش ازين رستم * شد باد : خاك بر سرو گشت آب : خاكسار

برخاست گرد ، تا برد اين غصه را به عرش * برجست باد ، تا برد اين غم به هر ديار

درياى پست ، چين غم افكنده بر جبين * چرخ بلند ، خون شفق ريخت بر كنار

پيچيده بس كه دود دل ماتمى به چرخ * خورشيد همچو داغ دل ما ، سياهكار

از سيل گريه ، خانهء افلاكيان خراب * وز نيش ناله ، سينهء روحانيان ، نگار

از طعنهء ملامت روحانيان ، بسوخت * گوى زمين در آتش غيرت سپندوار

روحانيان پاك ازين غصه ، خون شدند * دلهاى دردناك چه گويم كه چون شدند ؟ !

بار دگر كه سرور جانبخش دلستان * آمد به قصد حملهء آن قوم بيكران

پوشيده ، دِرع « 1 » احمد مختار در بدن * بربسته ، تيغ حيدر كرار بر ميان

در بر ، زره ز جعفر طيار ، يادگار * بر سر ، عمامهء حسن مجتبى نشان

تيغى چو برق تند و ، سمندى چو شعله چُست * بگرفت آب در كف و ، آتش به زير ران !

آبى به رنگ شعلهء آتش ، زبانه‌دار * اما به گاه حملهء دشمن ، زبان مدان !

شد آب و ، در ربود مر آن مشت خار و خس * شد آتش و ، فتاد در آن جمع ناكسان

كرده چو شعله از تف سينه ، زبان برون * وز تشنگى ، عقيق لب آورده در دهان

( 1 ) . لباس رزم