كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ١٦٧

در واقعهء كربلا

آن شهسوار معركهء كربلا ، حسين * مهمان نو رسيدهء دشت بلا ، حسين

گلدستهء بهار امامت به باغ دين * آن نخل تازه‌پرور لطف خدا ، حسين

آن خوبه ناز كردهء آغوش جبريل * آن پارهء دل و جگر مصطفى ، حسين

آن نور ديدهء دل زهرا و مرتضى * يعنى : برادر حسن مجتبى ، حسين

افتاده در ميانهء بيگانگان دين * بىغمگسار و بيكس و بىآشنا ، حسين

شخص حيا و خستهء خصمان بىحيا * كان وفا و ، كشتهء تيغ جفا ، حسين

آن خواندهء به رغبت افكندهء به جور * در دست كوفيان دغا مبتلا ، حسين

از كوفيان ناكس و ، از شماميان دون * در كربلا نشانهء تير بلا ، حسين

از دشمنان شكسته به دل ، خار صد جفا * وز دوستان نديده نسيم وفا ، حسين

مانند موج لاله و گل در ره نسيم * در خون خويشتن زده پُر « 1 » دست و پا ، حسين

آنت جفاى دشمن و ، اينت وفاى دوست * بىبهره هم ز دشمن و هم دوست ، يا حسين !

زين درد ، پاى عشرت دلها به خواب رفت * اين گرد ، تا به آينهء آفتاب رفت

گر صرف ماتم شه دوران شود كم است * هر گريه‌اى كه وقف بر اولاد آدم است

جا دارد ار چو ابروى جانان شود سياه * اين طاق سرنگون كه هلال محرم است

از بار غم خميده قد ماه نو ، بلى * پشت سپهر نيز ازين غصه‌ها خم است

آوخ ز گريه خيزى اين درد گريه‌سوز * هر ديده گشت خشك و همان دجلهء يَم است

ماه محرم آمد و ، عشرت حرام گشت * باز اول مصيبت و ، باز اول غم است

اين پنج روزه عمر ، كجا داد مىدهد * از بهر گريه ، گر دهد عمر ابد كم است

باز آن دم است كز پس اين رستخيز خلق * افتند در گمان كه قيامت همين دم است

زين غصه بس كه خاطر خورشيد تيره شد * صبحى كه سر زند افق ، شام ماتم است

تا روز ، كار دل همه آه پياپى است * تا شب ، مدار ديده به اشك دمادم است

در پيش موج گريه ، زمين را چه اعتبار ؟ * اين سيل را معامله با عرش اعظم است

( 1 ) . بسيار