كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ١٥٧

دوازده بند محتشم

دوازده بند محتشم

دوازده بند محتشم

باز اين چه شورش است كه در خلق عالم است ؟ * باز اين چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است ؟

باز اين چه رستخيز عظيم است ؟ كز زمين * بىنفخ صور ، خاسته تا عرش اعظم است ؟

اين صبح تيره ، باز دميد از كجا ؟ كزو * كار جهان و خلق جهان جمله درهم است

گويا طلوع مىكند از مغرب آفتاب ! * كآشوب در تمامى ذرات عالم است

گر خوانمش قيامت دنيا بعيد نيست * اين رستخيز عام كه نامش محرّم است

در بارگاه قدس كه جاى ملال نيست * سرهاى قدسيان ، همه بر زانوى غم است

جن و ملك ، بر آدميان نوحه مىكنند * گويا عزاى اشرف‌آلود آدم است

خورشيد آسمان و زمين ، نور مشرقين * پروردهء كنار رسول خدا ، حسين

كشتى شكست خوردهء طوفان كربلا * در خاك و خون تپيدهء ميدان كربلا

گر چشم روزگار بر او زار مىگريست * خون مىگذشت از سر ايوان كربلا

نگرفته دست دهر ، گلابى به غير اشك * ز آن گل كه شد شكفته به بستان كربلا

از آب هم ، مضايقه كردند كوفيان * خوش داشتند حُرمت ميهمان كربلا

بودند ديو و دد همه سيراب و ، مىمكيد * خاتم ز قحط آب ، سليمان كربلا

ز آن تشنگان ، هنوز به عيّوق مىرسد * فرياد العطش ز بيابان كربلا

آه از دمى كه لشكر اعدا نكرد شرم * كردند رو به خيمهء سلطان كربلا

آن دم فلك بر آتش غيرت ، سپند شد * كز خوف خصم ، در حرم افغان بلند شد

كاش آن زمان سرادق گردون ، نگون شدى * وين خرگه بلندستون ، بىستون شدى

كاش آن زمان درآمدى از كوه تا به كوه * سيل سيه ، كه روى زمين قيرگون شدى

كاش آن زمان ز آه جهان‌سوز اهل بيت * يك شعله برق ، خرمن گردونِ دون شدى

كاش آن زمان كه اين حركت كرد آسمان * سيماب‌وار ، گوى زمين بىسكون شدى

كاش آن زمان كه پيكر او شد درون خاك * جان جهانيان ، همه از تن برون شدى