كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ١٤١

برگزيدهء آثار عاشورايى

از خوان لطف خويش ، مرا يك نواله بخش * و آن را به رزق باقى عمرم ، حساب كن

وقت دعا طمع نكنم كاى فلك مرا * سير از نعيم خلد بنعم الثواب كن

مهر على و آل على خواهم از خدا * يا رب ! همين دعاى مرا مستجاب كن « 1 »

* * *

آمد عشور « 2 » و ، در همه ماتم گرفته است * آه اين چه ماتم است كه عالم گرفته است ؟

ماه محرم آمد و ، بيگانه را چه غم ؟ * كاين برق غم به سينهء محرم گرفته است

ز آن مانده است تشنه گر خاك كربلا * كز خون اهل بيت نبى ، نم گرفته است

ز آن غم كه گشت آب فرات از حسين دور * توفان غصه در دل زمزم گرفته است

بست از حسين آب و ، به سگ مىدهد * اين سگ ببين كه صورت آدم گرفته است !

سوز دل كباب حسين‌اش چه غم بود * مستى كه خود شراب دمادم گرفته است !

بر نيزه نيست سرخى خون از سر حسين * كآتش به جان نيزه و پرچم گرفته است

ناوك زدند بر دل طفلى كه از عطش * پيكان آبدار به مرهم گرفته است

كس را مجال نطق درين داورى كجاست ؟ * روح القدس درين سخنش دم گرفته است

ز آن هر محرم است جهان تا جهان سياه * كآن آفتاب ماه محرم ، گرفته است

تنها نه در ميانهء ما شور اين عزاست * كاين شور در زمين و زمان هم گرفته است

زين دود سينه‌ها كه برآمد عجب مدار * گر تيرگى در آينهء جم گرفته است

پيداست حال گريهء شبهاى تا به روز * در سبزه‌زار چرخ كه شبنم گرفته است

سيمرغ‌وار گم شد ازين غصه خرمى * كز قاف تا به قاف جهان ، غم گرفته است

چرخ فلك كه خاك ره او نمىبرد * خود را چنين بلند و معظم گرفته است

از بار منت كرم خاندان اوست * پشت فلك كه همچو كمان ، خم گرفته است

زال سپهر ، خون جگرگوشه‌اش بريخت * شيرى كه صد هزار چو رستم گرفته است

پيوسته گرچه كار اجل صيد كردن‌ست * صيدى چنين به دام فنا كم گرفته است

( 1 ) . همان ، ص 497 و 498 . ( 2 ) . عاشورا