كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ١٢٤

فى مقتل الشّهدا ( عليهم السّلام )

اى آنكه از اشعّه انوار طلعتت * آيينه مشعشع خورشيد را صفاست

از بام قصرِ قد ز جناب تو شرفه‌اى « 1 » است * اين خشت زرنگار كه بر گوشه سماست

فانوس چار شُقّه نُه پرده فلك * عكس فروغ روزنه روضه شماست

خوش لاله‌اى است عارضت اى نوبهار حسن * كان لاله ، از بسلاله گلزار مصطفى است

با سروِ باغ نسبت قدّ تو ، راست نيست * آرى به اعتدال قدت سرو نيست راست

گلگونه عذار تو ، از روضه رسول * سروِ قد تو ، از چمن باغ « لا فتى » ست

روز قضا كه باب تو دعوىِّ خون كند * يك تار موى جعدِ تو را روضه ، خونبهاست

( ابن حسام ) اگرچه به حسّان نمىرسد * حسّان صفت به مدحتِ تو منقبت سُراست

شايد كه بر كتابهء فردوس بركشند * رمزى كه در كتابت اين نظم دلگشاست « 2 »

فى مقتل الشّهدا ( عليهم السّلام )

فى مقتل الشّهدا ( عليهم السّلام )

اى باد صبحدم ! خبر يار من بيار * دانى چه خوش بود ؟ . . . خبر يار من ، بيار !

تلخ است كام من ، سخنى از بيش بگوى * تنگ است عيش من ، خبرى ز آن دهن بيار

سوداى زلف يار ، دماغم خراب كرد * طعم مزاج آن لبِ ياقوت فن بيار

افتاده در چهِ زنخش ، يوسف دلم * ز آن جعد تاب داده مشكين رسن ، بيار

گويى مراد در خم چوگان ما نماند * بارى حديث دلبر سيمين ذقن بيار

ز آن سنبل سياه كه چين در سوادِ اوست * جان را ، عبير نافهء مشك ختن بيار

سوداى خاطرم به جنون بازمىكشد * زنجيرِ آن دو طرّهء عنبرشكن بيار

جانان برفت و ، از پسِ او جان همى رود * بازش بيار و ، جان مرا باز تن بيار

اى قاصد خجسته ! پيامى ز ما ببر * و آن گه جواب از آن لبّ شكّرسخن بيار

چشم فراق ديده يعقوب شد سپيد * زآن غايب از نظر ، خبر پيرهن بيار

آهنگ پرده‌دار حريم حجاز كن * عشّاق‌وار ، بوى گلى ز آن چمن بيار

بر خوابگاه سيّدِ يثرب حرم ، خرام * و آن گه به تحفه ، بوى اويس قرَن بيار

بر مرقد امير نجف بگذراى نسيم ! * ز آن آستانه ، سرمهء چشم پرن بيار

( 1 ) . ايوان ، كنگرهء قصر ( 2 ) . همان ، ص 225 تا 227 .