كاروان شعر عاشورايى ( فارسي ) — الصفحة ١١٩

در مصيبت كربلا

شمع عالمتاب عيسى را درين دير كهن * هر صباح از پرتو قنديل زرّينش ضياست

ز آب چشم زائران روضه‌اش « طوبى لهم » * شاخ طوبى را به جنت قوّت نشو و نماست

مهبط انوار عزّت مظهر اسرار لطف * منزل آيات رحمت ، مشهدِ آل عباست

اى كه زوّار ملايك را جنابت مقصدست * وى كه مجموع خلايق را ضميرت پيشواست

نعل شبرنگ تو گوش عرشيان را گوشوار * گرد نعلين تو چشم روشنان را توتياست

صفحه تيغ زبانت عارى از عيب خلاف * روى مرآت ضميرت صافى از رنگ رياست

نارى از نور جبينت شمع تابان صباح * تارى از زلف سياهت خطّ مشكين مساست

ناسزايى كاتش قهر تو در وى شعله زد * تا قيامت هيمهء دوزخ شد و انيش سزاست

بهره جز آتش چه دارد هركه سر برّد به تيغ ؟ * خاصه شمعى را كه او چشم و چراغ انبياست

هر سگى كز روبهى با شير يزدان پنجه زد * گر خود او آهوى تاتارست ، در اصلش خطاست

تا نهان شد آفتاب طلعت در زير خاك * هر سحر پيراهن شب در برِ گيتى قباست

در حقِ باب شما آمد : « علىُّ بابُها » * هر كجا فصلى درين باب است در باب شماست

تا صبا از سرِّ خاك عنبرينت برد بوى * عاشق او شد به صد دل زين سبب نامش صباست

هركس از باطل به جايى التجايى مىكند * ز آن ميان ما را جناب آل حيدر ملتجاست

كورىِ چشم مخالف ، من : حسينى مذهبم * راه حق اين است و نتوانم نهفتن راه راست

اى چو دريا خشك لب ! لب تشنگان رحمتيم * آبِ رويى ده به ما كآبِ همه عالم توراست

خواهشت : آب است و ما مىآوريم اينك به چشم * خاكسار آن كس كه با دريا به آبش ماجراست

بر لبِ رود على « 1 » ، تا آب دلجوى فرات * بسته شد ز آن روز باز افتاده آب از چشم‌هاست

جوهر آب فرات از خون پاكان گشت لعل * اين زمان آن آب خونين همچنان در چشم ماست

سنگها بر سينه كوبان ، جامها در نيل غرق * مىرود نالان فرات آرى ازين غم در عزاست

آب كف برروى ازين غم مىزند ليكن چه سود ؟ * كف زدن بر سر كنون ؟ كاندر كفش باد هواست !

يا امام المتّقين ! ما مفلسان طاعتيم * يك قبولت صد چو ما را تا ابد برگ و نواست

يا شفيع المُذنبين ! در خشكسال رحمتيم * ز ابرِ احسان تو ما را چشم باران عطاست

يا امير المؤمنين ! عام است خوان رحمتت * مستحقِّ بينوا را بر درت گوش صلاست

( 1 ) . فرزند على