مناقب الطاهرين ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٣

فصل [ در ايمان ابو طالب ]

تكلنى لا اب لى و لا امّ ؟ ابو طالب را بر وى شفقت آمد و گريه كرد و گفت : و اللّه لاخرجنّ به معى و لا يفارقنى و لا افارقه ابدا . « 1 » چون به بصرى فرود آمدند به زمين شام و ابو طالب وى را نگاه داشتى در شب و روز ، راهبى بحيرا نام بديد آن غمامه كه بر سر محمّد سايه مىكرد و بدانست كه در آن ميان محمّد آخر الزّمان است . ضيافتى ساخت و جملهء قافله را به خانه برد . و وى هرگز كسى را ضيافت نكردى . و از ابو طالب پرسيد كه : وى پسر كيست ؟ گفت : پسر من . بحيرا گفت :

نبايد كه پدر وى زنده باشد . ابو طالب گفت : پسر برادر من است . وى طفل رضيع بود كه پدر و مادر وى بمردند . گفت : صدقت . نگاه دار ؛ كه وى رسول است و من علامات وى كه در وى موجود است در كتب سلف خوانده‌ام . و جهودان و نصارا همانجا قصد قتل وى كردند ، بحيرا مانع شد به انواع حيل و لطف و شفاعت و وعيد . ابو طالب گويد در اين معنى :

انّ ابن آمنة النّبىّ محمّدا * عندي به مثل منازل الاولاد

لمّا تعلّق بالزمام رحمته * و العيس قد قلّصن بالازواد

فارفضّ من عينىّ دمع ذارف * مثل الجمان مفرّق الافراد

راعيت فيه قرابة موصولة * و حفظت فيه وصيّة الاجداد

و امرته بالسّير بين عمومة * بيض الوجوه مصالت انجاد

ساروا لابعد طيّة معلومة * و لقد تباعد طيّة المرقاد

حتّى اذا ما القوم بصرى عاينوا * لاقوا على شرك من المرصاد

حبرا فاخبرهم حديثا صادقا * عنه و ردّ معاشر الحسّاد

قوما يهودا قد رأوا ما قد رأى * طلّ الغمام و عزّ ذى الاكباد

ساروا لقتل محمّد فنهاهم * عنه و اجهد احسن الاجهاد

( 1 ) - اعلام الورى / 28 .