مناقب الطاهرين ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٥
فصل فى وفاة فاطمة عليها السّلام
فصل فى وفاة فاطمة عليها السّلام
فصل فى وفاة فاطمة عليها السّلام
روزى فاطمه عليها السلام به اسماء بنت عميس گفت : مرا سخت قبيح مىآيد كه بعد از مرگ بر سر زنان جامه در مىاندازند و زن در زير آن جامه طاهر است . اسماء گفت : يا بنت رسول اللّه ، من در حبشه چيزى ديده‌ام سخت نيكو . چوبى تر بخواست و دو تا بكرد و جامه در سر آن كشيد . فاطمه عليها السلام گفت : اين صنعت سخت نيكوست ؛ كه مردان را از زنان بدين نشناسند . فاطمه گفت : چون من بميرم با سرير من چنين كنيد . و بايد كه مرا على بشويد و تو كه اسمائى و هيچ‌كس ديگر بايد كه مرا نبيند از دوران و نزديكان . « 1 »
[ عبد اللّه بن ] علىّ بن رافع از پدر خويش ، از سلمى [ زن ابو رافع ] روايت كند كه : چون فاطمه رنجور شد ، من در خدمت وى تردّد مىكردم و مداوات وى كردمى . تا روزى در بالين وى رفتم ، رنج وى سخت‌تر بود . امير المؤمنين ( ع ) از خانه بيرون آمد . فاطمه برخاست و مرا گفت : يا مادر ، آب بر من ريز غسل بكنم .
من آب بر وى ريختم . وى غسل بكرد غسل نيكوى مرضى . چون از آن غسل فارغ
( 1 ) - كشف الغمّه 2 / 126 .