مقاتل الطالبيين ( فرزندان ابو طالب ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٠.٨٦
سخن از حوادث ما بعد سال چهلم
( 1 ) بشريت را بسوى خداوند دعوت ميفرمود . من پسر آن مردم كه همچون چراغى روشن و نوربخش در اجتماع مظلم گيتى ميدرخشيد .
من از آن خانواده‌ام كه پروردگار متعال از خصلت‌هاى پليد و معاصى و مناهى تطهيرش فرمود من از آن دودمانم كه مودتش بر بشر واجب شمرده شد و قرآن كريم شاهد اين حقيقت است آنجا كه مىگويد .
مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيها حُسْناً آن « حسنه » كه در اين آيت مقدس ياد شده مودت و محبت ماست .
ابو مخنف از رجال خود چنين حديث مىكند :
در اين وقت عبد اللَّه بن عباس بر پاى خاست و گفت :
- اينست حسن بن على پسر رسول خدا و بازمانده‌ى امام شما .
با وى بيعت كنيد .
مردم با اشتياق بسوى او دويدند و گفتند :
- چقدر دوستش ميداريم . چقدر براى خلافت سزاوارش ميشماريم .
بدين ترتيب با حسن بن على بيعت كردند .
و او از منبر فرود آمد .
اين جريان معاويه را كه در شام به كمين فرصت نشسته بود