مقاتل الطالبيين ( فرزندان ابو طالب ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٠.٣٩٥

قيام محمد

( 1 ) - مرا بگذار تا با شمشير گردن اين قوم را بزنم .

مثل اينكه قيام محمد را دريافته بود .

على بن عمر ميگويد :

نزديك بود همه‌ى ما در آن روز به خون بغلطيم .

در اين هنگام حسين بن على ( صاحب فخ ) از جا جست و گفت :

- ما گردنكش و عاصى نيستيم . ما سر تسليم بپيش داريم . بنا بر اين شما نميتوانيد به روى ما شمشير بكشيد .

رياح بن عثمان و محمد بن عبد العزيز ( كه بيش و كم بوخامت اوضاع پى برده بودند ) برخاستند و در خانهء يزيد پنهان شدند .

ما از خانه‌ى عبد العزيز بن مروان بدر آمديم . و دور « كناسه » در كوچه‌ى معروف بكوچه‌ى « عاصم بن عمر » صف كشيديم .

در اين هنگام اسماعيل مخزومى بپسرش خالد گفت :

- من نمىتوانم از جايم برخيزم . بلندم كن .

پسرش خالد ويرا از زمين بلند كرد .

عبد العزيز بن عمار ، از قول پدرش ميگويد :

- ما همچنان ايستاده بوديم كه از جانب « زورا » دو مرد سوار پديدار شدند .

اين دو سواره همچنان بسوى ما مىتاختند تا به موضعى كه ميان خانه‌ى عبد اللَّه بن مطيع عدوى و رحبة القضا واقع بود رسيدند .

اين جا را « موضع السقايه » ميناميدند .