مقاتل الطالبيين ( فرزندان ابو طالب ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٠.٣٣٤

ماجراى سادات بنى الحسن

( 1 ) وقتى بدستور ابو جعفر پدرم با رجال خانواده‌اش زندانى شدند .

برادرم محمد به خانه آمد و به مادر من گفت :

- برو در زندان به پدرم بگو اگر يك مرد از آل محمد بقتل برسد شايسته‌تر است تا پانزده نفر از آل محمد كشته شوند .

مادرم تعريف ميكرد كه بزندان رفتم و ديدم كه او بر گليمى لميده و پاهايش در زنجير است .

سخت جزع و اضطراب كردم گفت :

- آرام باش ام يحيى . من آسوده‌ام . هرگز شبى را چنين آسوده بسر نياورده‌ام .

ام يحيى گفت :

من پيام پسرش محمد را به او رسانيدم .

از آن حالت كه لميده بود پا شد و نشست و گفت :

خدا محمد را حفظ كند . . . اما به او بگو همچنان بر تصميمش پايدار باشد .

بسوئى سفر كند كه ايمن‌تر است . به خدا از ميان ما بالاخره يك تن زمام امور را بدست خواهد گرفت . اگر اكنون از تعقيب حق خود باز بمانيم هيچكس در فردا عذر ما را نخواهد پذيرفت .

حسن بن زيد ميگويد :

گروهى بوديم كه بر عبد اللَّه بن حسن در آمديم . علت اين ديدار