مقاتل الطالبيين ( فرزندان ابو طالب ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٠.٣٠٥

على بن حسن

( 1 ) عبد اللَّه بن حسن كه از رنج زندان بجان آمده بود بارى ببرادرزاده‌اش على گفت :

- مىبينى كه چه مىكشيم . آيا از درگاه خدا مسئلت نميدارى كه ما را از اين بلا برهاند .

على بن حسن دير زمانى خاموش ماند و سپس گفت :

- ما را در بهشت مقامى است كه جز با تحمل اين مشقتها نمى توانيم آن مقام را دريابيم و ابو جعفر هم در جهنم عذابى به پيش دارد كه فقط كيفر اين مظالم است . او بايد ما را شكنجه دهد تا آن را دريابد .

اگر بر اين آزارها بردبار بمانيم هر چه زودتر جان ميسپاريم و از اين اندوه و محنت رها مىشويم . انگار كه رنجى نبرده‌ايم .

اكنون اگر ميخواهيد دعا كنيد تا از محنت شما كاسته شود و در عذاب ابو جعفر نيز تخفيف يابد .

عبد اللَّه بن الحسن گفت :

- نه . بلكه صبر ميكنيم تا ما و ابو جعفر هر دو به آنچه در پيش داريم برسيم .

زندانبان هاشميه بيش از سه روز ديگر در آن زندان زنده نماندند .

على بن الحسن در روز بيست و سوم ماه محرم سال صد و چهل و شش در زندان منصور جان سپرد . او بوقت مرگ فقط چهل و پنج سالش بود .