مقاتل الطالبيين ( فرزندان ابو طالب ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٠.٣٠٣

على بن حسن

( 1 ) كرده بود . تا آنجا ميتوانستم بهنگام نماز و وقت خواب زنجير را از پا و گردن خود در بياوريم .

البته هر وقت كه نوبت سركشى زندان‌بانان ميرسيد با دست خود زنجيرهايمان را به پا و گردن خود مىبستيم .

اما على بن الحسن هيچوقت . نه وقت نماز و نه وقت خواب از زنجير در نمىآمد .

عمويش روزى به او گفت :

- چرا زنجير از گردنت در نمىآورى پسرك من ! على در جواب گفت :

- نه ، به خدا اين زنجير را از خود دور نمىسازم تا روزى كه در پيشگاه عدل الهى از ابو جعفر بپرسم به چه گناه مرا به اين زنجير بسته است .

گفته‌اند :

در آن روز كه آل حسن بن على را به زندان هاشميه تسليم ميداشتند على بن الحسن بر در زندان سر به آسمان برداشت و گفت :

- پروردگارا اگر گناهان ما اين زندان را براى ما ايجاب كرده بر ما سخت بگير ، آنچنان بر ما سخت بگير كه رضاى تو از ما تأمين شود .

عمويش عبد اللَّه بن الحسن گفت :