مقاتل الطالبيين ( فرزندان ابو طالب ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٠.٢٦٩

فرجام كار او

( 1 ) به ميدان جنگ بدهد و فرار كند و بدين ترتيب نظام نيروى عبد اللَّه بن معاويه را درهم بشكند .

عبد اللَّه بن معاويه از اين راز اطلاع يافت منتها به روى خود نياورد .

فقط به شخصيت‌هاى برجسته‌ى اصحاب خود گفت :

- حواستان جمع باشد : اگر ابن ضمره احيانا فرار كرد شما فرار نكنيد زيرا گريزش مصلحتى است اما در آن روز كه ميان اين دو نيز جنگ در گرفت و « ابن ضمره » بنا به آن قول و قرار راه فرار را به پيش گرفت اصحاب عبد اللَّه بن معاويه هم پشت به ميدان جنگ دادند .

با اينكه عبد اللَّه بن معاويه از پيش سفارش كرده بود . معهذا پايدارى به كار نبردند .

عبد اللَّه بن معاويه تنها ماند و تنها ميجنگند و مىگفت :

تفرقت الظباء على حراش * و ما يدرى حراش ما بصيد

آهوها فرار كردند و حراش نميداند چى شكار كند او هم بناچار پشت به ميدان رو به گريز نهاد . اما اين گريز او صورت يك عقب‌نشينى خردمندانه‌اى داشت .

عبد اللَّه بن معاويه آن ميدان را ترك گفت اما خاك كوفه را ترك نگفت . از نو دعوت خود را آشكار ساخت و از نو به تجهيز سپاه پرداخت