مقاتل الطالبيين ( فرزندان ابو طالب ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٠.٢٦٤
عبد اللَّه بن معاويه ( منصور ؟ )
( 1 ) ( چون بناى ما بر اين بود كه در اين كتاب نام پاكان آل ابى طالب ذكر شود ) ديگر چاره‌اى نيست جز آنكه از يك عنصر مشوب و مغشوش نيز سخنى بميان آوريم .
عمارة بن حمزه بانحراف متهم بود . اين عماره منشى عبد اللَّه بن معاويه بود .
بعلاوه نديمى هم بنام « مطيع بن اياس » داشت كه هم زنديق بود و هم مخنث .
نديم ديگرى هم همنشين او بود كه مردم اسمش را « بقلى » گذاشته بودند .
لغت بقل معنى سبزى را ميدهد .
اين مرد ( بقلى ) ميگفت آدميزاده در اين دنيا شاخه‌ى گياهى بيش نيست كه ميرويد و رشد مىكند و نابود مىشود و ديگر بزندگانى باز نميگردد ( انكار آخرت ) .
اين « بقلى » را ابو جعفر منصور در خلافت خود بكيفر همين الحاد ( پيروى از مسلك ماده ) بقتل رسانيد .
عمارة بن حمزه و مطيع بن الياس و اين « بقلى » شب و روز همدم عبد اللَّه بن معاويه بودند .
عبد اللَّه بن معاويه يك امير شرطه داشت كه مردى دهرى و لا مذهب است . اصلا به مبدء تعالى معتقد نيست .