مقاتل الطالبيين ( فرزندان ابو طالب ) ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٠.١٨٤

محمد بن ابى سعيل

( 1 ) ابو عبد اللَّه الحسين پرسيد بخاطر چه چيز اللَّه اكبر گفتيد ؟

- در گوشه‌ى بيابان نخلستان ديده‌ايم .

گوينده‌اى گفت :

- در اين بيابان هرگز نخلستانى نبود گمان ميكنيم كه آنچه مىبينيم گوش اسبها و نوك نيزه‌ها باشد .

حسين بن على فرمود :

- به خدا من نيز چنين مىبينم .

معهذا برفتار خود ادامه دادند . حر بن يزيد رياحى بنا به فرمانى كه داشت راه برويشان گرفت . و توضيح داد كه من مجبورم شما را در هر بيابان كه دريابم همانجا جبرا پياده‌تان كنم و بر شما سخت بگيرم و نگذارم از جاى خود بجاى ديگر رخت بكشيد .

حسين بن على فرمود :

- بنابر اين با تو خواهم جنگيد . به هوش باش كه خون من مايه‌ى شقاوت تو نشود . مادر بر تو بگريد .

حر رياحى در جواب گفت :

- اگر جز تو . انسان ديگرى از عرب « هر كه ميخواهد باشد » نام مادر مرا اينچنين به زبان مىآورد در پاسخ نام مادرش با همين تحقير ادا ميكردم ولى خدا ميداند كه من از مادر تو جز با زيباترين و عاليترين تعبيرى كه ممكنست ياد نخواهم كرد .

حسين بن على و حر بن يزيد با هم راه پيمودند تا بمنزلى كه